Το χορταράκι της Γραμματικής

 Πριν ξεκινήσω το σημερινό θάψιμο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά του Ελληνικά hoaxes που κοινοποίησαν το προηγούμενο μου άρθρο στην σελίδα τους στο Facebook και να τους ευχηθώ να συνεχίσουν το αγώνα τους για ένα λογικότερο διαδίκτυο. Το Terrng's Terrible Blog είναι δίπλα τους και στηρίζει την προσπάθεια τους.

Πάμε τώρα στο θέμα μας. Τι έχουνε πάθει όλοι τους τώρα τελευταία; Ολοένα και περισσότεροι δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στα τυχόν ορθογραφικά λάθη του κειμένου και όχι στο περιεχόμενο του, με αποτέλεσμα να επικεντρώνονται στο δέντρο και όχι στο δάσος. Και δεν μιλάω για χοντρά λάθη, όπως θα δούμε σε λίγο, αλλά κυριολεκτικά για ψείρες. Δηλαδή πρέπει να έχουμε 32 διπλώματα Ελληνικής φιλολογίας και να έχουμε διαβάσει 630 βιβλία γραμματικής για να μπορούμε να πούμε τις απόψεις μας; Μήπως να περνάμε ακόμη και τα ποιο απλά μας σχόλια σε ελέγχους, να δούμε αν όντως πρέπει να δημοσιευτούν; Αυτό από ένα σημείο και μετά καταντάει κουραστικό και το θεωρώ προσβλητικό για τον ίδιο τον συγγραφέα του κειμένου, που μπορεί ακόμη και να απογοητευτεί και να τα παρατήσει επειδή έτσι ήθελε ένα σμήνος αυτόκλητων Γλωσσικών Μπάτσων.

Τον τελευταίο καιρό δέχομαι επικρίσεις και "διορθώσεις" από ανθρώπους που αρνούνται να διαβάσουν τις απόψεις μου και προτιμούν να επικεντρώνονται στο πρώτο λάθος που ίσως κάνω. Για το καλό μου όμως, ε; Για να με βοηθήσουν. Άνθρωπος είμαι και εγώ, δεν είμαι τέλειος. Και παραδέχομαι ότι μπερδεύω το "πια" με το "ποια", μπορεί να βάλω το τελικό νι εκεί που δεν πρέπει ή το αντίθετο, ή να βάζω πολλά κόμματα ή να μπερδεύω τις λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι είμαι ένας αμόρφωτος κρετίνος, που πρέπει να στερηθώ το δικαίωμα έκφρασης; "Είναι στίχοι και όχι στοίχοι Ελληνάρα μου". Πριν από καιρό μια θείτσα μου έλεγε πόσο πολύ την... μπέρδεψα, επειδή έγραψα "νισάφι ποια" και όχι "νισάφι πια", προσπαθώντας μάλιστα να μου πει έμμεσα πόσο αμόρφωτος είμαι. Καλύτερα "αμόρφωτος" παρά ηλίθιος κυρά μου!

Θα συμφωνήσω φυσικά στο ότι υπάρχουν πάρα πολλοί εδώ στο διαδίκτυο που πρέπει να ξαναπάνε σχολείο, και μάλιστα στο Δημοτικό, γιατί τα λάθη που κάνουν με κάνουν να τηγανίσω τα μάτια μου. Για παράδειγμα, ρήμα σε παθητική φωνή το κλείνουμε με άλφα γιώτα (γίνεται - φαίνεται), ενώ σε δεύτερο πληθυντικό βάζουμε έψιλον (γίνεστε - φαίνεστε). Τόσο δύσκολο είναι; Επίσης ή θα γράψουμε "το ποιο μεγάλο πλοίο" ή "το μεγαλύτερο πλοίο". Ποτέ "το ποιο μεγαλύτερο πλοίο"!! Ααργκ, τα μάτια μου!!! Και το κερασάκι στην τούρτα είναι το όμικρον στα ρήματα, με αποτέλεσμα να βλέπουμε εκτρώματα του τύπου "σ' αγαπό" ή "ευχαριστό". ΑΑΑ, ΦΤΑΝΕΙ!!! Και μετά λέτε ότι οι ξένοι κακοποιούν την Ελληνική γλώσσα; Οι ίδιοι οι Έλληνες, και μάλιστα οι εθνικιστές Ελληναράδες, είναι που την κάνουν κιμά για κρεατόπιτες.

 (χαζή ερώτηση. από πότε η αξία ενός ανθρώπου μετριέται σε likes;)

Αλλά το χειρότερο όλων είναι η επιβίωση των γραικοεγγλέζικων, γνωστών και ως greeklish. Τα greeklish ήταν κάποτε ο μόνος τρόπος επικοινωνίας, μιας και τότε οι υπολογιστές δεν είχαν ελληνικούς χαρακτήρες και δεν μπορούσαν να τους διαβάσουν. Σήμερα όμως έχουν ελληνικούς χαρακτήρες και μπορούν να τους διαβάσουν. Ποιος ο λόγος ύπαρξης λοιπόν των γραικοεγγλέζικων; Η ερώτηση δυστυχώς είναι ρητορική, γιατί έχω διαβάσει πολλές "απαντήσεις". "Einai poio eykola", "etsi ego madei" και άλλες δικαιολογίες. Έχει πλάκα πάντως να προσπαθείς να διαβάσεις τα γραφόμενα τους. "Έτσι έγκο μάντει". Κοροϊδεύουν τους Αλβανούς και τους Πακιστανούς που προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα μας, αλλά στο διαδίκτυο γράφουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ! Και μετά θα σου 'ρθουν να σε διορθώσουν. "Re malaka amorfvte einai oi oxi u". Ναι, το είδα και αυτό...

Και όχι Mikeuis, στα γραικοεγγλέζικα δεν υπάρχει ορθογραφία. Γιατί; Γιατί δεν είναι καν γλώσσα!!

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βελτιώσει κανείς την ορθογραφία του. Οι ειρωνικές "διορθώσεις" δεν είναι λύση. Ούτε εμένα μου αρέσει η κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας, αλλά εδώ μιλάμε για αρρώστια! Έχω δει ανθρώπους να στήνονται στον τοίχο και να διασύρονται από τον κάθε λογής όχλο για ένα γαμημένο λάθος, που κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα έδινε σημασία. Δεν μιλάμε λοιπόν για "διορθωτές" μα για κάτι αρρωστημένο και πολύ χειρότερο. Μιλάμε για ανθρώπους που χρησιμοποιούν τυχόν αδυναμίες για να ξεσπάνε στους συνανθρώπους τους, καλυμμένοι απ' την διαδικτυακή ανωνυμία. Επικεντρώνονται όχι στο δέντρο, μα στο χορταράκι, για να κάψουν στο τέλος όλο το υπόλοιπο δάσος. Ένα φρικτό παρακλάδι της κακοπροαίρετης κριτικής, να σχολιάσεις κάποιον για να φανείς ανώτερος του, γιατί έτσι έμαθες από μικρός, να κατακρίνεις τους πάντες, να κόβεις γέφυρες και να χτίσεις τοίχους γύρω σου, να θεωρείς τα πάντα ανεξάρτητα από εσένα, να αντιμετωπίσεις τα πάντα σύμφωνα με τα δικά σου μέτρα και σταθμά, να έχεις παρωπίδες, να θεωρείς τους πάντες κατώτερους σου και να τους "διορθώνεις" για να φανείς ανώτερος. Και έχεις μια καλή δικαιολογία. Για το καλό τους, να τους βοηθήσεις. Έχεις όλο το δικαίωμα να τους βρίσεις και να τους προσβάλλεις, αρκεί να νιώσεις ότι το κάνεις για το καλό τους.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχεις και τον Σαμαρά να σου παίρνει το ψωμί απ' το στόμα και να σε μπουκώνει με Wi-Fi! Ε άι σιχτίρ ποια!!!

Αμάν, μόλις έκανα ορθογραφικό λάθος! Τώρα θα έρθουν οι grammar Nazis να με διορθώσουν, να με ειρωνευτούν, να με προσβάλουν. Μπα, αποκλείεται. Ζούμε σε δημοκρατική χώρα. Ποιο πιθανό είναι να μπουκάρουν στο σπίτι μου, να με δείρουν, να με σείρουν μέχρι την πλατεία Συντάγματος, να με ξαναδείρουν, να μου πετάξουν υδροχλωρικό οξύ στο πρόσωπο, να με κρεμάσουν, να με κάψουν, να τινάξουν το κρανίο μου στον αέρα με καραμπίνα και στο τέλος να με ανοίξουν και να πετάνε τα σωθικά μου στον μονίμως διψασμένο για αίμα όχλο. Ε ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΟΙΗΥΙΑ!!!

Οι χειρότεροι εχθροί

Χτες στον αγώνα Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός (2/11/2013), φανατισμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού έκαναν το θαύμα τους. Πέταξαν κροτίδα στο γήπεδο, σημαδεύοντας παίχτη του Ολυμπιακού. Αυτό από μόνο του είναι μια μαλακία και μισή, αλλά έχει και συνέχεια. Μαντέψτε ποιον χτύπησε η κροτίδα. Τον Πράνιτς, παίχτη του Παναθηναϊκού, ο οποίος μετά δήλωσε ότι παραλίγο να χάσει το χέρι του. Μπράβο μαλάκες. Πάνω στην φανατίλα σας, βλάψατε την αγαπημένη σας ομάδα!

Τέτοιου είδους συμπεριφορές συναντάς παντού. Δεν έχω πρόβλημα με το να λατρεύεις κάτι και να ψιλοπορώνεσαι με αυτό, όπως μια μάρκα αυτοκινήτου ή μια τηλεοπτική εκπομπή. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με τους φανατισμένους, που έχουν παρωπίδες στα μάτια τους και στο τέλος αναιρούν αυτά που στηρίζουν με τη συμπεριφορά τους και μόνο. Και το χειρότερο είναι ότι όλο αυτό το συναντάς παντού, από την πολιτική και των αθλητισμό μέχρι τη μουσική και τη θρησκεία. Από παραδείγματα, να φάνε και οι κότες...

Φανατισμένοι πατριδογνώστες. Θεωρούν την Ελλάδα ως την καλύτερη χώρα σε όλο το Σύμπαν, βρίζουν όλους τους υπόλοιπους λαούς και πάντα νιώθουν υπερηφάνεια για τα κατορθώματα των προγόνων τους. Και όχι, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να διαδώσουν απαράδεκτα ψέματα για να στηρίξουν τον φανατισμό και την προγονοπληξία τους. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι αρχαίοι φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης, έγραψαν ότι θεωρούν τον εαυτό τους πολίτη του κόσμου και ότι είναι προσβολή να χρησιμοποιείς τα επιτεύγματα των προγόνων σου για να δικαιολογήσεις την σημερινή κατάντια σου. Αλλά σιγά μην τα ξέρουν όλα αυτά οι "οπαδοί" τους...

Και ναι, τις ίδιες βλακείες θα τις συναντήσουμε και στον υπόλοιπο πλανήτη.

Φανατισμένοι Χριστιανοί. Λατρεύουν τον Ιησού με τέτοιο ζήλο, που πετάνε την διδασκαλία του στα σκουπίδια. Από πότε το "αγαπάτε αλλήλους" έγινε "βρίστε τους αλλόθρησκους και κρίνετε τους υπόλοιπους"; Πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην εκκλησία και κρίνουν όσους δεν το κάνουν, λες και το ζήτησε ο ίδιος ο Ιησούς, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κλέψουν ή να πουν ψέμματα. Κάποτε είχα πει ότι αν επιστρέψει ο Ιησούς, θα τον σταυρώσουν οι ίδιοι οι "πιστοί" του. Ιδού ο λόγος! Και ασφαλώς τα ίδια γίνονται και στις υπόλοιπες θρησκείες, όπως το Ισλάμ.

Φανατισμένοι μουσικόφιλοι και θαυμαστές τραγουδιστών. Είμαι μεγάλος λάτρης της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά σέβομαι βαθύτατα την classic rock, όπως τους Pink Floyd και τους Deep Purple. Δεν αντέχω όμως τους ξερόλες φανατίλες οπαδούς τους, που θεωρούν όλα τα υπόλοιπα σκουπίδια. Σύμφωνα με αυτούς, όποιος δεν ακούει Scorpions και Led Zeppelin είναι άμουσος, φλώρος και πρόβατο της ποπ. Με κάτι τέτοια όμως αποθαρρύνουν τους νέους ανθρώπους ν' ανακαλύψουν τον συναρπαστικό κόσμο της classic rock. Αυτά που είπα αφορούν και τις σνομπαρίες που ακούν κλασσική μουσική και την περιθωριοποιούν απ' το υπόλοιπο κοινό, καταδικάζοντας την αγαπημένη τους μουσική στην αφάνεια.

Κάπου εδώ θέλω να κάνω ένα ψιλοάσχετο σχόλιο. Είμαι μεγάλος θαυμαστής της Britney Spears και την πάω με 1.000. Δεν αντέχω όμως τους φανατισμένους οπαδούς της, που λένε ότι είναι καλύτερη ακόμη κι απ' τον Michael Jackson, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την βρίσουν και να την κρίνουν με το παραμικρό. Ναι, το είδα και αυτό. Είμαι θαυμαστής της εδώ και περίπου 13 χρόνια και έχω δει και αυτή την σκατοκαφρίλα. Και κάπου εδώ καραδοκούν οι beliebers, τα φανατισμένα κοριτσάκια που θεωρούν ότι ο φλώρος τους είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής. Και μετά αναρωτιούνται γιατί τις κράζουμε.

 

Όλο αυτό δεν έχει τελειωμό και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Δεν συνειδητοποιούν ότι ο κάθε μορφής φανατισμός μόνο προβλήματα προκαλεί; Δεν καταλαβαίνουν ότι με το να πορώνονται για κάτι τόσο πολύ, στο τέλος καταστρέφουν αυτό για το οποίο πορώνονται; Ο φανατισμός το μόνο που προκαλεί είναι φθορά και αδικαιολόγητο μίσος προς τους "εχθρούς". Εμείς όμως είμαστε οι "εχθροί" μας! Ο "καλύτερος" φίλος είναι ο χειρότερος εχθρός. Όταν βλέπω fanboys να στηρίζουν με πάθος το νέο αίσχος που ακούει στ' όνομα Simcity 2013, θέλω να τους χαστουκίζω. Στηρίζοντας αυτή την αηδία, ουσιαστικά είναι συνένοχοι στον βιασμό του αγαπημένου μου παιχνιδιού! Τα ίδια βλέπω όχι μόνο στα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και στα κόμικς, τις ταινίες, τις σειρές, παντού. Άνθρωποι που προσβάλουν και ντροπιάζουν ότι "αγαπούν".

Οπότε φίλε φανατίλα, την επόμενη φορά που θα ψάξεις για "εχθρούς" του έθνους ή της θρησκείας ή του Ολυμπιακού ή των Iron Maiden ή της σειράς Games of Throne ή της ιδεολογίας σου ή δεν ξέρω τι άλλο, ξεκίνα απ' τον καθρέφτη σου!

Μύγες και πεταλούδες

"Όλοι στο βούρκο είμαστε, κάποιοι όμως από εμάς κοιτάζουν τ' αστέρια"
Όσκαρ Ουάιλντ

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη προπαγάνδα που τρώγαμε στη μούρη στο μάθημα των θρησκευτικών. Με το ζόρι μας επέβαλαν να πιστεύουμε ότι ο μόνος δρόμος που πρέπει ν' ακολουθήσουμε είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός, ενώ οτιδήποτε άλλο είναι άρρωστο και λανθασμένο. Από τότε μας μαθαίνανε να μισούμε τους άθεους, τους καθολικούς χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Το μόνο όμως καλό με το μάθημα αυτό ήταν οι όμορφες διδακτικές ιστορίες. Δεν αναφέρομαι μόνο στις παραβολές του Ιησού, που δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί τις γράφουν στ' αρχίδια τους. Μια από αυτές τις ιστορίες πρόκειται να σας θυμίσω.

Έχουμε 2 έντομα, μια πεταλούδα και μια μύγα. Επίσης έχουμε 2 τοπία, έναν βόθρο και ένα λιβάδι. Ο βόθρος είναι γεμάτος με σκατά, ενώ το λιβάδι γεμάτο με λουλούδια. Ανάμεσα στα σκατά όμως θα βρούμε ένα τριαντάφυλλο, ενώ αντίστοιχα στο λιβάδι θα βρούμε μια ζεστή κουράδα ανάμεσα στα λουλούδια. Αφήνουμε τα 2 έντομα. Η πεταλούδα θα πάει στον βόθρο, θα προσπεράσει τη σκατίλα και θα καθίσει στο τριαντάφυλλο. Αντίστοιχα η μύγα θα πάει στο λιβάδι, θα προσπεράσει τα λουλούδια και θα καθίσει στην αχνιστή κουράδα. Από την ιστορία αυτή μαθαίνουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που, όπως η πεταλούδα, επικεντρώνουν την προσοχή τους στην ομορφιά του κόσμου, κι ας είναι λιγοστή, κι ας είναι περιτριγυρισμένη από ασχήμια και δυστυχία. Από την άλλη όμως υπάρχουν και άνθρωποι που συμπεριφέρονται σαν τη μύγα, δηλαδή αγνοούν επιδεικτικά τα όμορφα της ζωής και επικεντρώνονται στα άσχημα, μόνο στα άσχημα και σε τίποτα άλλο εκτός από τα άσχημα.

Ανθρώπινες μύγες παντού, που έχουν αντικαταστήσει το χαμόγελο με τη θλίψη και την λύπη με τη χαρά. Δεν επιδιώκουν να βελτιώσουν τη ζωή τους, μα να κάθονται και να κλαίγονται για την κατάντια τους. Μόνο που οι ίδιοι κατά βάθος θέλουν να είναι θλιμμένοι και απαισιόδοξοι. Δεν έχουν γελάσει ποτέ, δεν ήταν ευτυχισμένοι ποτέ και ούτε θέλουν να γελάσουν ποτέ. Και το χειρότερο απ' όλα; Απαιτούν να είναι απαισιόδοξοι κλαψιάρηδες και όλοι οι υπόλοιποι. Γελούν όταν κάποιος κλαίει και κλαίνε όταν κάποιος γελάει!

Το έχετε προσέξει κι εσείς; Έρευνες, περιοδικά, βιβλία, ιστοσελίδες, εκπομπές κ.λ.π. που δήθεν εξειδικεύονται στην ψυχολογία προσπαθούν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι έχεις πρόβλημα. Διαβάζεις ένα άρθρο και στο τέλος νομίζεις ότι είσαι τόσο προβληματικός που χρειάζεσαι όντως ψυχίατρο, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Έχω προσέξει ότι τέτοια άρθρα προσπαθούν να σου επιβάλλουν την σκέψη ότι ο τρόπος ζωής σου είναι προβληματικός, ότι από κάπου χάνεις μόνο και μόνο επειδή ζεις και σκέφτεσαι όπως εσύ έχεις επιλέξει, ότι θα είσαι "υγιής" μόνο αν κάνεις ότι σου πουν οι άλλοι. Να μου το θυμηθείτε, στο τέλος θα μας πούνε ότι και η ευτυχία είναι πρόβλημα.

Ειδικά στην εποχή της οικονομικής κρίσης η κατάσταση έχει ξεφύγει. Όποιος είναι χαρούμενος θεωρείται βολεμένος εχθρός του έθνους. Όποιος τολμήσει να χαμογελάσει έστω και για λίγο, είναι τρομοκράτης και πρέπει να καεί στη πυρά, όπως στον Μεσαίωνα. Όποιος είναι αισιόδοξος, δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Τι λέτε μωρέ χαμένοι; Επειδή κάποιος ψάχνει για λύσεις αντί να είναι συνέχεια κολλημένος στο πρόβλημα, θεωρείται "άχρηστος ονειροπαρμένος"; Και στο κάτω κάτω, ποιος λέει ότι η αισιοδοξία δεν έχει σχέση με την ρεαλιστική προσέγγιση των προβλημάτων που μας ταλαιπωρούν; Ποιος λέει ότι οι αισιόδοξοι ονειροβατούν και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν περισσότερα απ' εμάς, τους "ρεαλιστές"; Ρίξτε μια ματιά σ' αυτό το άρθρο, μπας και ξυπνήσετε και σταματήσετε να είστε κλαψιάρηδες κριτές των πάντων!

Σε μια εποχή που το μίζερο ανθρώπινο κοπάδι έμαθε να χαμογελά με υλιστικούς πιθηκισμούς και με τη μιζέρια των συνανθρώπων του, κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το νόημα της ζωής τους σε ένα πραγματικό χαμόγελο. Το χαμόγελο είναι ένα από τα λίγα μα ουσιώδη πράγματα που μπορείς να χαρίζεις και να μη σου εξαντληθεί ποτέ. Ένα χαμόγελο την ημέρα τον ψυχίατρο κάνει πέρα.

Χαμογελάτε :-D

Κάνει τους άλλους ν' ανησυχούν ;-)

Τέλος πάντων...

 

Εκεί που κάθομαι χαλαρός και παρασιτώ στην "τέλεια" κοινωνία στην οποία ζούμε, ακούω μια συζήτηση. Μπορεί να είναι τηλεφωνική ή διαπροσωπική, Το θέμα; Κλασσικά, τα προβλήματα που αντιμετωπίσουμε. Η κατάληξη της συζήτησης; Άκρως ενδιαφέρουσα. Ορίστε ένα παράδειγμα.

"Εμένα μου λες; Όλο προβλήματα. Κρίση, ανεργία, λιτότητα, νέα μέτρα. Εμείς πεινάμε και αυτοί καλοπερνάνε. Τρώνε και τρώνε και ξανατρώνε. Που να τους κοπεί η ανάσα! Τίποτα σωστό δεν γίνεται σ' αυτή τη χώρα, όλα πάνε κατά διαόλου. Είμαστε καταδικασμένοι, σιγά μην αλλάξει τίποτα. Αλλά τέλος πάντων..."

Σ' ελεύθερη μετάφραση:

"Άσε, τρώμε συνέχεια αγγούρια στον κώλο μας, αλλά εμείς στ' αρχίδια μας. Βαριόμαστε να κάνουμε κάτι. Και στο κάτω κάτω, γιατί ν' αλλάξουμε την κατάσταση; Έτσι μας έμαθαν, έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ' αφήσουμε. Είναι στη φύση μας άλλωστε, στο D.N.A. μας, όπως μας έμαθαν στο σχολείο. Τέλος πάντων."

Ουσιαστικά ξέρουμε ότι τα πάντα είναι σκατά, αλλά δεν κάνουμε τίποτα γι' αυτό. Και το κορυφαίο απ' όλα; Τα σκατά που τρώμε στη μούρη αφορούν εμάς! Η καλή μας κυβέρνηση, που τόσο πολύ μας αγαπάει (θα ξεράσω...), μας ρημάζει για το καλό μας. Για να μη χρεοκοπήσουμε, για να μη πεινάσουμε. Και φτάσαμε στο σημείο να πεινάμε για να μη πεινάσουμε. Και αυτό το θεωρούμε "φυσιολογικό". Και δεν κάνουμε τίποτα γι' αυτό. Και πάντα λέμε στο τέλος "τέλος πάντων", νομίζοντας ότι τα προβλήματα θα τα πάρει μακριά μια νεράιδα.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ;

Κατηγορούμε την κοινωνία, την κυβέρνηση και το γενικό σύστημα για τα χάλια μας, ξεχνώντας ότι είμαστε και εμείς αναπόσπαστο τμήμα τους. Από εμάς ζει το σύστημα και το σύστημα ζει από εμάς. Πολλοί λένε ότι αλλάζοντας το σύστημα, αλλάζουμε και τους ανθρώπους. Συμφωνώ, αλλά ισχύει και το αντίθετο. Αλλάζοντας τους ανθρώπους, αλλάζουμε και το σύστημα. Δεν υπάρχουν 2 ξεχωριστές οντότητες που τσακώνονται μεταξύ τους, αλλά μια ενιαία μονάδα που ουσιαστικά πολεμά τον εαυτό της. Ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της μάχης; Από εμάς θα εξαρτηθεί. Από τις σκέψεις μας και τις πράξεις μας. Όχι τίποτε άλλο, αλλά θα μας κράζουν τα παιδιά μας. Και καλά θα μας κάνουν.

Τέλος πάντων, τι κάθομαι και λέω; Φοβάμαι ότι θα συνεχίσουμε να κλαιγόμαστε και να κατηγορούμε άλλους για τα χάλια μας. Τώρα ειλικρινά, προσπαθώ να καταλάβω τι με τρομάζει περισσότερο. Η ενεργητικότητα του δράστη ή η απάθεια του θύματος;

Ο τρελός (και ο λογικός) του χωριού

Περπατάς σ' ένα πεζόδρομο. Μπορεί να πηγαίνεις στη δουλειά σου, στο ραντεβού με τον ιατρό σου, να αγοράζεις κάτι, να συναντήσεις αγαπημένα σου πρόσωπα ή απλά να περπατήσεις. Το περπάτημα άλλωστε είναι εξαιρετικό για την υγεία. Εκεί που περπατάς λοιπόν, ακούς παράξενους ήχους. Σαν μια μαϊμού να ρίχνει ασυνάρτητες κραυγές. Καθώς συνεχίσεις τον περίπατο, συναντάς την πηγή των κραυγών. Είναι ένας χαμογελαστός κύριος, με απλό ντύσιμο, καθισμένος σ' ένα παγκάκι, και για κάποιον λόγο ρίχνει περίεργες κραυγές, σαν εξωγήινος που προσπαθεί να επικοινωνήσει με το μητρικό διαστημόπλοιο απ' το οποίο κατέβηκε. Κάποια στιγμή σκέφτεσαι. Ποιες θα είναι άραγε οι αντιδράσεις των περαστικών; Πως οι "φυσιολογικοί" θ' αντιδράσουν στη θέα ενός "τρελού";

Πολλοί απλά θ' αγνοήσουν τον φίλο μας. Απασχολημένοι και βυθισμένοι στις προσωπικές τους σκέψεις, δεν θα δώσουν ιδιαίτερη σημασία. Άλλοι θα το διασκεδάσουν λιγάκι. Στο κάτω κάτω ο φίλος μας δεν κάνει κακό σε κανέναν. Είναι χαμογελαστός, δεν προσβάλλει κανέναν, οπότε μάλλον μας ψυχαγωγεί με τον δικό του τρόπο. Κάτι σαν τους καλλιτέχνες των δρόμων, που προσφέρουν ένα χαμόγελο στους εκνευρισμένους οδηγούς. Και φυσικά δεν θα λείψουν και οι κριτές των πάντων, που θα βγάλουν τον ιεροεξεταστή από μέσα τους. Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, ο φίλος μας είναι ένας τρελός του χωριού, που αρνείται να ζήσει λογικά και φυσιολογικά. Πρέπει να ζει και να σκέφτεται σαν όλους τους άλλους, τους φυσιολογικούς. Δεν πρέπει να ξεχωρίσει. Δεν πρέπει να είναι ο εαυτός του. Επιβάλλεται να είναι αρεστός στην κοινωνία, με κάθε τίμημα και με ότι αυτό συνεπάγεται.

Κολοκύθια στη λαδόκολλα!!! Θεωρούν τους πάντες παράλογους, λες και ζούμε σε μια λογική κοινωνία. Απορρίπτουμε τον επιστημονικό ορθολογισμό, προσκυνάμε πεθαμένες ιδέες όπως η ανάγκη για σύνορα και χρήματα, καταστρέφουμε τον πλανήτη μας λες και δεν ζούμε σε αυτόν, προσβάλουμε την ίδια μας τη νοημοσύνη μ' ένα κάρο αηδίες, απαιτούμε απ' όλο το Σύμπαν να περιστρέφεται γύρω απ' τις μίζερες ζωούλες μας, βαριόμαστε που ζούμε και γκρινιάζουμε για ψύλλου πήδημα. Και το χειρότερο απ' όλα; Όλα τα παραπάνω, τα "φυσιολογικά", τα μαθαίνουμε στα παιδιά μας σαν αναπόσπαστα κομμάτια της φύσης μας. "Είναι η φύση του ανθρώπου να τα κάνει όλα σκατά και μετά να κλαίγεται, οπότε ζήστε με αυτό και μη τολμήσετε καν να σκεφτείτε το αντίθετο, γιατί θα είστε τρελοί". Μαλακίες! Γι' αυτό φτάσαμε στο σημείο που είμαστε σήμερα. Γιατί θεωρούσαμε ως φυσιολογικές ότι προϊστορικές αηδίες βρίσκαμε μπροστά μας.

Όλο αυτό μου θύμισε τον Τηλέμαχο Νταλάκα, γνωστότερο ως Αρμάνδο Δελαπατρίδη. Γεννήθηκε στο Αδραμύττι της Μικράς Ασίας το 1895. Με τους διωγμούς του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η οικογένεια Νταλάκα κατέφυγε στην Μυτιλήνη. Μετά από μερικά χρόνια έρχεται στην Αθήνα σε ηλικία 30 περίπου ετών. Από την πρώτη του εμφάνιση, ένα καλoκαιρινό βράδυ στην πλατεία Συντάγματος, ο Δελαπατρίδης έγινε δεκτός μ' ενθουσιασμό και απέκτησε αμέσως τον τίτλο του "Προέδρου".

 

Ο Δελαπατρίδης παρουσιάστηκε ως αρχηγός του Α’ Αναμορφωτικού Κόμματος, του "κόμματος των κυανόλευκων", αναπτύσσοντας το πολιτικό του πρόγραμμα, τ' οποίο μεταξύ άλλων περιελάμβανε και την σύσταση υπουργείου Έρωτος. Μόλις εμφανιζόταν τα βράδια στο Σύνταγμα, οι θαμώνες των καφενείων ξέσπαγαν σε χειροκροτήματα και κραυγές. "Λόγο! Λόγο, κύριε Πρόεδρε!". Και αφού απολάμβανε για λίγα λεπτά τη δημοτικότητά του, ανέβαινε σε μια καρέκλα και άρχιζε την αγόρευσή του σε άπταιστη καθαρεύουσα. Όταν τον ρωτούσαν τι θα έκανε αν εκλεγόταν πρωθυπουργός, απαντούσε:
 
"Πρώτα απ’ όλα θα βγάλω τα συρματοπλέγματα από το Δαφνί και θα τα βάλω στα ελληνικά σύνορα. Γιατί δεν επιτρέπεται να υπάρχουν Έλληνες διαβιoύντες εκτός συρματοπλέγματος. Αθηναίοι βγάλτε με και θα περνάτε φίνα, φρενοκομεία πάμπολλα θα κτίσω στην Αθήνα".

Όμως το κοινό κάποια στιγμή τον βαρέθηκε. Το 1933 μπαίνει στο δημόσιο ψυχιατρείο στο Δαφνί, όπου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής τoυ. Πέθανε ξεχασμένος στο Λαϊκό Νοσοκομείο, την 1η Ιουνίου 1960.

Η τραγική αυτό κατάληξη μου θύμισε μια νεότερη "τρελή του χωριού", την τραγουδίστρια Έφη Θώδη. Το 2006 έγινε ευρύτερα γνωστή τραγουδώντας στα αγγλικά το Can't Take My Eyes off You ("I Love You Babe") και το A Far L' amore Comincia Tu της Ραφαέλα Καρά, καθώς και άλλα ξενόγλωσσα τραγούδια. Από τότε δεν υπήρχε περίπτωση να μη την συναντήσεις κάπου στη τηλεόραση. Από το Μάρτιο του 2009 όμως η κατάσταση ξέφυγε για τα καλά. Η Θώδη έκανε αμφιλεγόμενες τηλεοπτικές εμφανίσεις που προξενούσαν αντιδράσεις και σχόλια. Σε αυτές τις εμφανίσεις η Θώδη ισχυριζόταν ότι έχει μεσσιανικές-θεραπευτικές ιδιότητες που ανακάλυψε μέσα της κάποιος πνευματικός οδηγός, καθώς και ότι έχει βιώσει οράματα. Τον Μάιο του ίδιου έτους, η Θώδη μπήκε στην ψυχιατρική κλινική του Σισμανογλείου νοσοκομείου. Την ίδια ώρα, όλο αυτόν τον καιρό, το "φυσιολογικό" κοινό διασκέδασε με τα καμώματα της Θώδη, ως άμεσος συνυπεύθυνος στο φινάλε αυτό.

Έτσι είναι φίλε μου. Έχεις μάθει από μικρό παιδί να είσαι πρόβατο. Να θεωρείς την κοινωνία μας ως "φυσιολογική", παρά την παράνοια στην οποία είναι βουτηγμένη. Έχεις μάθει να θεωρείς "τρελούς" όλους εκείνους που αντιδρούν στο "φυσιολογικό" χάλι που ζούμε. Έχεις μάθει μάλιστα να θεωρείς "τρελούς" όσους απλά δεν είναι σαν τα μούτρα σου, όσους διαφέρουν από εσένα ακόμη και στην ποιο άσχετη λεπτομέρεια. Αυτός που τραγουδάει, αυτός που κοιτάει ψηλά, αυτός που γελάει χωρίς εμφανή λόγο. Όλοι τρελοί, εσύ ο φυσιολογικός. Βγάζεις τον δικαστή από μέσα σου και με ύφος 100 καρδιναλίων τους κατακρίνεις και σχολιάζεις το κάθε τους "σφάλμα". Ακόμη χειρότερα, γελάς με τα "χάλια" τους. Του κοροϊδεύεις. "Αυτός είναι τρελός, οπότε ας σπάσω πλάκα μαζί του". Δεν έχουν συναισθήματα, δεν έχουν νοημοσύνη, δεν έχουν ψυχή. Δεν έχει σημασία αν κάποιοι έχουν νευρολογικά προβλήματα ή αν κατά βάθος έχουν σώας τας φρένας. Είναι παιχνίδια, που υπάρχουν για να γελάς. Και μετά θα τους βαρεθείς και θα τους πετάξεις σαν στημένη λεμονόκουπα. Και θα εξακολουθήσεις να θεωρείς τον εαυτό σου "λογικό" και "φυσιολογικό".

Καλός μαλάκας είσαι κι εσύ!

Πίσω στον πεζόδρομο, πίσω στον φίλο μας. Γιατί άραγε να κάνει αυτές τις παράξενες φωνές; Μήπως επειδή έτσι απλά γούσταρε; Μια όαση αυθορμητισμού στη χωματερή του καθωσπρεπισμού; Ή μήπως άραγε κάτι ήθελε να μας πει; Αν ισχύει η φράση "από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια", μήπως ο φίλος μας έχει μια αλήθεια που θέλει να μοιραστεί μαζί μας;

Θυμήθηκα τον Τρελαντώνη και τον Πουλόπουλο από το Καφέ της Χαράς. Εκ πρώτης όψεως είναι παλαβοί και ζουν στον κόσμο τους. Κι όμως οι 2 τους, μαζί με τον αριστερό γραμματικό του δημάρχου, είναι οι μόνες φωνές λογικής σ' ένα χωριό βουτηγμένο στη παράνοια και την προγονολαγνεία. Τυχαίο; ΟΧΙ!

 

Η δικτατορία του "ρεαλισμού"

Κακά τα ψέματα, όλοι μας ζούμε σε μια μπαλίτσα πεταμένη κάπου στο Σύμπαν. Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Από τη στιγμή που ζούμε σ' αυτόν, οφείλουμε οι σκέψεις και οι κινήσεις μας να είμαι άμεσα συνυφασμένες σ' αυτόν. Αυτό λέγεται "προσαρμοστικότητα", "επιβίωση", ή ακόμη καλύτερα, "ορθολογική σκέψη". Αυτό σημαίνει ότι σκεφτόμαστε με βάση τα δεδομένα που έχουμε, ώστε να προτείνουμε λύσεις και ιδέες που "στέκουν κάπου". Η αποδοχή όμως της πραγματικότητας και η ανάλυση της αφορά το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας. Το δεξί ημισφαίριο αφορά την δημιουργικότητα και την γέννηση και ανάλυση νέων ιδεών, όχι απαραίτητα βασισμένες στην πραγματικότητα. Μέσα στο κεφάλι μας έχουμε έναν ρεαλιστή ερευνητή κι έναν σουρεαλιστή καλλιτέχνη. Ο υπέρτατος συνδυασμός και των 2 είναι ο επιστημονικός τρόπος σκέψης, μιας και αναλύει το Σύμπαν όπως είναι, χωρίς ωστόσο να καταφεύγει σε καλούπια και δογματισμούς. Κάθε νέα ιδέα γίνεται ευπρόσδεκτη, αρκεί να είναι βασισμένη σε αυτά που γνωρίζουμε.

Δεν έχουν όμως όλοι οι άνθρωποι ισορροπημένο τρόπο σκέψης, με αποτέλεσμα ή να δίνουν έμφαση μόνο σε ότι υπάρχει, ή να βλέπουν το Σύμπαν όπως θέλουν. Στην δεύτερη περίπτωση βλέπουμε πυροβολημένους που στ' αλήθεια πιστεύουν ότι η Γη είναι επίπεδη, πράσινοι ιπτάμενοι πίθηκοι εξουσιάσουν τους ανθρώπους με μικροτσίπ στον δεξί γλουτό και ότι άλλη ασυναρτησία μπορείτε να φανταστείτε. Π.χ. ...

Εδώ όμως θ' αναφερθούμε στην πρώτη περίπτωση, σε ανθρώπους που πέταξαν την φαντασία απ' το παράθυρο και αρνούνται την αλλαγή. Ακόμη και η ίδια η επιστήμη απέδειξε το αυτονόητο, ότι τα πάντα ρει. Το μόνο πράγμα στο Σύμπαν που παραμένει αμετάβλητο είναι η αλλαγή. Αυτό το συναντάμε παντού, από την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη ως τις καθημερινές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές. Δεν μπορείς ν' απορρίψεις κάτι εξ αρχής μόνο και μόνο επειδή "δεν είναι ρεαλιστικό". Τι κόλλημα είναι αυτό με τον "ρεαλισμό"; Όλοι μας οφείλουμε να έχουμε τα πόδια μας στο έδαφος, αλλά τίποτα δεν μας υποχρεώνει να έχουμε τα μάτια μας καρφωμένα σ' αυτό! Αντ' αυτού, έχεις μερικούς βλαμμένους ν' απορρίπτουν το νέο, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να το μελετήσουν και να δουν αν πράγματι ισχύει!! Άνθρωποι με καλούπια, που τσακώθηκαν με την φαντασία και απαιτούν τα πάντα να είναι "ρεαλιστικά" (απ' την δική τους μεριά φυσικά). Και το κακό είναι ότι αυτούς τους ανθρώπους τους συναντάς παντού, ιδίως εκεί που η δημιουργικότητα είναι απαραίτητη.

Οι χειρότεροι είναι στην επιστημονική έρευνα. Δεν είναι λίγες οι φορές που μια νέα επιστημονική θεωρία χλευάζεται επειδή "δεν είναι ρεαλιστική". Γιατί το λένε αυτό; Την μελετήσανε; Όχι! Απλά ότι τους φαίνεται "τρελό", δεν είναι άξιο επιπλέον έρευνας. Το πίστευε και μη ερεύνα δεν έχει καμία θέση στην επιστήμη, κι όμως υπάρχει ακόμη και σήμερα. Σαν τους αστρονόμους στις αρχές του 20ου αιώνα, που δήλωναν κατηγορηματικά ότι η αεροναυπηγική δεν έχει μέλλον και ότι τα ταξίδια στη Σελήνη είναι ανέφικτα. Σήμερα θα τους συναντήσουμε σε πανεπιστήμια να δηλώνουν παντογνώστες και ν' απορρίπτουν κάθε τι καινούριο. Πριν από μερικά χρόνια οι "ρεαλιστές" κορόιδευαν όσους ονειρεύονταν μαθήματα πληροφορικής στα σχολεία. Σήμερα θα τους δούμε να παρασιτούν εκεί που έφτυναν, κάνοντας Like στις κλανιές τους. Με τόσες γνώσεις που έχουν, απορώ γιατί δεν γνωρίσουν ότι τα μισά πράγματα που έμαθαν όταν ήταν 20 δεν ισχύουν πλέον στα 40 τους.

"Όταν ένας διακεκριμένος, αλλά ηλικιωμένος, επιστήμονας δηλώνει ότι κάτι είναι δυνατό να γίνει, είναι σχεδόν βέβαιο ότι έχει δίκιο. Όταν δηλώνει ότι κάτι είναι αδύνατο, πιθανότατα κάνει λάθος."
Άρθουρ Κλαρκ

Μια παραλλαγή αυτών των ανθρώπων την συναντάμε καθημερινά, από τους παππούδες στο λεωφορείο ως τον πιτσιρίκο στο Facebook. Άνθρωποι με παρωπίδες, που "προστατεύουν" τον εγκέφαλο τους από "επικίνδυνες" ιδέες με το να χτίσουν μια φυλακή για το μυαλό τους. Οτιδήποτε υπάρχει εκτός συνόρων θεωρείται απαράδεκτο γιατί "δεν είναι ρεαλιστικό". Με σοβαροφάνεια 100 καρδιναλίων στηρίζουν το γενικό αίσχος στ' οποίο ζούμε και κλείνουν τ' αφτιά τους σε "μη ρεαλιστικές" ιδέες. Τα τέλεια θύματα των κάθε λογής απατεώνων. Καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως το φαινόμενο αυτό δεν υπάρχει έτσι απλά, μα ενθαρρύνεται από το εμετικό σύστημα στο οποίο ζούμε. Φανατισμένοι με πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές παραδόσεις περασμένων αιώνων, εξαρτημένοι από την "ρεαλιστική" μορφή της καθημερινότητας που ζούμε. Σύμφωνα με αυτούς, αυτά...

... πρέπει να υπάρχουν γιατί "είναι ρεαλιστικά" και "τίποτα δεν μπορεί ν' αλλάξει γιατί έτσι είμαστε εμείς, πάει και τελείωσε". Αντιθέτως αυτά...

... δεν είναι παρά "ανέφικτες ανωριμότητες ονειροπόλων". Συγνώμη που σας ξύπνησα, συνεχίστε τον ύπνο σας.

Στο μεταξύ αυτό το φαινόμενο της αρτηριοσκλήρωσης στο μυαλό δεν κάνει διακρίσεις, ούτε στην ηλικία, ούτε στις απόψεις. Πάνω στην ίδια ξεπερασμένη βάση θα χτίσει τις αηδίες του και ο φανατισμένος Χριστιανός που θέλει να κάψει βιβλία και ομοφυλόφιλους, και ο φανατισμένος πατριώτης που θέλει να κάψει Γερμανούς και μαύρους, και ο φανατισμένος βάζελος που θέλει να κάψει γαύρους και αεκτζήδες. Και το χειρότερο είναι ότι το φαινόμενο του ευνουχισμού της ελεύθερης σκέψης δεν συναντάται μόνο σε μεγάλους ενήλικες και ηλικιωμένους, μα και σε μικρά παιδιά και σε εφήβους. Τι διάολο μαθαίνουν στα παιδιά μας οι γονείς και τα σχολεία; Πως να είναι δουλάκια της μιζέριας και του καθωσπρεπισμού; Καιάδας!!! (όχι ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής)

Αν οι χειρότεροι "ρεαλιστές" είναι στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, οι ποιο εκνευριστικοί είναι αυτοί που κράζουν θέματα στα οποία ο ρεαλισμός κι επισήμως παίρνει πόδι. Ταινίες, βιβλία, κόμικς, ποιήματα, τραγούδια, μουσικές, ζωγραφιές, γλυπτά, φωτογραφίες, κτήρια, βιντεοπαιχνίδια, δημιουργίες σε βιντεοπαιχνίδια... Πάντα θα υπάρχει και ο κλασσικός ηλίθιος ν' αποδοκιμάζει οτιδήποτε "δεν είναι ρεαλιστικό" (για εκείνον). Όλοι έχουν το δικαίωμα να πουν την άποψη τους, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να βάζει όρια στην φαντασία των συνανθρώπων του. Αν εγώ γράψω ένα τραγούδι για μια σουρεαλιστική κατάσταση εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, μη τολμήσεις να με βρίζεις επειδή "οι στίχοι δεν είναι ρεαλιστικοί". Αυτό είναι τέχνη! Που κολλάει ο "ρεαλισμός";

Εγώ προσωπικά αποβλακώνομαι στο Simcity 4 και χτίζω παπάδες. Μου αρέσει να φτιάχνω φουτουριστικές πόλεις στη Γη ή στον Άρη, με cyberpunk κτήρια περιτριγυρισμένα από καταπράσινους κήπους. Για παράδειγμα...

(η πόλη στην δεύτερη εικόνα μου πήρε σχεδόν μισό χρόνο για να τη χτίσω. και ναι, έβγαινα κι έξω. οπότε τα get a life να τα πείτε αλλού)

Σαν μικρό ενθουσιώδες παιδάκι που είμαι, ανεβάζω τις εικόνες στο διαδίκτυο. Τα σχόλια πολλά και διάφορα. Επιδοκιμαστικά σχόλια, συμβουλές που μου δίνουν φρέσκες ιδέες... και οι κλασσικοί κωλορεαλιστές με σχόλια όπως "έβαλες πολύ πράσινο, ξέρεις πολλές πόλεις με τόσο πράσινο;", "πολύ μακριά απ' την πραγματικότητα", "πανάκριβο και χαζό", "πολύ ουτοπικό", "δεν είναι ρεαλιστικό".

Για να καταλάβω...

Ζω σε μια γκρίζα κοινωνία μιζέριας και κατάθλιψης, με λίγα ψήγματα ομορφιάς και καλοσύνης (εκτός κι αν είναι περισσότερα μα καλά κρυμμένα) τα οποία αποτελούν τον λόγο για τον οποία δεν πήδηξα από κανένα μπαλκόνι και δεν σκοπεύω να το κάνω. Ένα αισχρότατο Matrix, χειρότερο από το αντίστοιχο της ομώνυμης ταινίας. Αρνητικές ειδήσεις, απαισιοδοξία για όλα, καταστροφή του περιβάλλοντος, εξαθλίωση, πόλεμοι, ρατσισμός. Για να μην τρελαθώ και δεθώ μ' εκρηκτικά, χρειάζομαι κάτι για να δραπετεύω απ' την πραγματικότητα. Η κατασκευή ιδανικών πολιτειών σ' ένα παιχνίδι, με τα δικά μου χρώματα και την δική μου φιλοσοφία, είναι μια διέξοδος απ' το αίσχος που τρώω στη μούρη καθημερινά. Μια όαση για το μυαλό και την ψυχή μου.

Κι εσύ θες να τα πετάξω όλα επειδή "δεν συμβαδίσουν με την πραγματικότητα"; Άντε και γαμήσου μαλάκα! Γιατί δεν κάνεις εγχείρηση στον εγκέφαλο σου και ν' αφαιρέσεις το δεξιό ημισφαίριο; Αν είσαι τόσο στόκος σ' ένα μέσο ψυχαγωγίας, τρέμω να φανταστώ πόσο στόκος είσαι στην πραγματικότητα. Αν όλοι οι άνθρωποι ήταν σαν τα μούτρα σου, θα ζούσαμε ακόμη στα δέντρα,θα ζούσαμε το πολύ μέχρι τα 20, θα φοβόμασταν τον ίσκιο μας και θα ήμασταν κολατσιό για τους αετούς. Πάρ' τ' αρχίδια μου λοιπόν και πήδα από ταράτσα!

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ εκείνου που έχει τα πόδια του στη Γη και τα μάτια του στο Σύμπαν, κι εκείνου που αρνείται την εξέλιξη. Κι ευτυχώς ή δυστυχώς (βασικά ευτυχώς) η εξέλιξη δεν σταματά. Μπορεί να καθυστερήσει λιγάκι αλλά τίποτα δεν την σταματά. Ο ανθρώπινος πολιτισμός οφείλει να το καταλάβει αυτό και να μάθει να εξελίσσεται. Ο χειρότερος αναλφάβητος δεν είναι αυτός που δεν ξέρει ανάγνωση, γραφή, αγγλικά και υπολογιστές. Είναι αυτός που δεν έμαθε να σκέφτεται, αυτός που δεν ξεκλείδωσε τις δυνάμεις του μυαλού του, αυτός που δεν έμαθε να μαθαίνει, να ξεμαθαίνει και να ξαναμαθαίνει. Οπότε τι είναι όσοι απορρίπτουν μια νέα ιδέα ή προσέγγιση, μόνο και μόνο επειδή "δεν είναι ρεαλιστική", αντιδρώντας μηχανικά επειδή έτσι έμαθαν και χωρίς καν να μπουν στον κόπο να την μελετήσουν; Σωστά μαντέψατε... ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΙ!

Και φτάνει ποια με τον "ρεαλισμό"! Τον τρώω κάθε μέρα στη μούρη και καταντάει βαρετός. Στην "ρεαλιστική" πραγματικότητα δεν υπάρχουν καταπράσινες φουτουριστικές πόλεις, ούτε γενναίοι υπερήρωες να δίνουν επικές μάχες με επικίνδυνους δικτάτορες, ούτε μπορείς να εξερευνήσεις νέους κόσμους, ούτε να κλέψεις οχήματα και να τρέξεις στους αυτοκινητόδρομους με την ταχύτητα του φωτός, ούτε φυσικά να πάρεις ένα Apocalypse Tank και να τα διαλύσεις όλα επειδή έτσι γουστάρεις. Η ζωή είναι έτσι κι αλλιώς ξενέρωτη, αλλά ρε πούστη μου μη μου την κάνετε ακόμη ποιο ξενέρωτη!!!

Χριστουγεννιάτικο κράξιμο

Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Είναι μια χαρούμενη γιορτή που οι Χριστιανοί τιμούν την γέννηση του Ιησού Χριστού. Εγώ προσωπικά δεν είμαι άνθρωπος της εκκλησίας, ενώ με τις απόψεις μου θα έκλεινα πρώτο τραπέζι πίστα στην Κόλαση... αυτή καλέ που δεν υπάρχει παρά μόνο στα μυαλά των ηλιθίων, που βοηθούν υποκριτικά τους συνανθρώπους τους μόνο και μόνο για να κερδίσουν κάποια ανταμοιβή. ΚΑΙΑΔΑΣ! Δεν ξέρω αν όντως υπήρξε ο Ιησούς, μα αν υπήρχε θα ήταν το ποιο φευγάτο αλάνι της ιστορίας. Καλόκαρδος και σοφός, ο Ιησούς αγκάλιασε όλους τους ανθρώπους χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις κι έγραφε... εκεί που δεν πιάνει μελάνι (έπεσε λογοκρισία στο κείμενο :-Ρ) τον κάθε οπισθοδρομικό βρομύλο του εκάστοτε συστήματος. Αν ο Ιησούς επέστρεφε σήμερα, θα τον σταύρωνε η Χριστιανική εκκλησία και οι χιλιάδες επί χιλιάδων ψευτοπιστοί. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Σήμερα δεν θα κραξουμε τον σουρεαλισμό των οργανωμένων θρησκειών, μα ούτε και τα Χριστούγεννα. Σήμερα θα κράξουμε απαράδεκτες συμπεριφορές που βαρέθηκα να τρώω στη μούρη κάθε χρόνο. Και κάτι μου λέει ότι δεν θα είμαι ο μόνος. Να ξεκαθαρίσω ότι το κράξιμο που κάνω δεν είναι κακοπροαίρετο, απλώς αυθόρμητο. Έχω βαρεθεί κάτι ηλίθιους που αποφοίτησαν από σχολές τύπου "Θέμος Αναστασιάδης" και "Νίκος Μουρατίδης", που το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν είναι να κοροϊδεύουν όποιον βρουν μπροστά τους, απλά και μόνο για να το παίξουν ανωτερότητα και να πουλήσουν μούρη. ΚΑΙΑΔΑΣ! Μπορεί να Χριστούγεννα να έχουν περάσει, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε σε εορταστική περίοδο. Οπότε δεν είναι αργά για να κράξουμε Χριστουγεννιάτικες ηλιθιότητες.

Κράξιμο στον υλισμό των Χριστουγέννων. Τα Χριστούγεννα από μόνα τους είναι μια όμορφη εορτή της αδελφοσύνης και της αλληλεγγύης, αλλά πλέον δεν αρκεί. Σήμερα ο σκατόφλωρος άνθρωπος έχει συνδέσει τα Χριστούγεννα με πανάκριβα δώρα, πάρτι χοληστερίνης, πλαστικούρα μέχρι εσχάτων, κακόγουστα πάρτι επίδειξης ελιτισμού και πλήρη αντικατάσταση των συναισθημάτων με υλικές και ψυχρές παπαριές. Μα τι κάθομαι και λέω; Ποιος Χριστός; Ποια γέννηση; Ποιο "αγάπα τον πλησίον σου"; Σήμερα δεν είναι Χριστούγεννα μα X-Mas. Η αγάπη πέθανε κι έδωσε τη θέση της στα Playstation και στα Dolce & Gabbana! Το νόημα των Χριστουγέννων δεν είναι η αδελφοσύνη και ο σεβασμός, μα τα πανάκριβα δώρα.

Κράξιμο στο κιτσαριό του στολισμού. Ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων, ο οποίος έζησε το 639 με 559 π.Χ., είχε πει κάτι πολύ απλό και σωστό. Μηδέν άγαν. Τίποτα σε υπερβολικό βαθμό. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και με τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό. Ένα όμορφα στολισμένο δέντρο και μερικά στολίδια αρκούν και με το παραπάνω. Η γύφτικη υπερβολή όμως με κάνει να βγάζω αφρούς. Όταν π.χ. βλέπω κάτι τέτοιο...

... θέλω να ρίξω βόμβα και να δείρω τον διακοσμητή. Συχαίνομαι την εκμετάλλευση των Χριστουγέννων για επίδειξη του πόσο ποζέρας μπορείς να γίνεις.

Κράξιμο στην Χριστουγεννιάτικη φωτορύπανση. Δεν μπαίνεις στο πνεύμα των ημερών με το να έχεις παντού δισεκατομμύρια φώτα αναμμένα όλο το 24ωρο. Ο περιττός φωτισμός με τον οποίον έχεις στολίσει ακόμη και το αμάξι σου επιβαρύνει το περιβάλλον, την δημόσια υγεία και την τσέπη σου. Και είναι και απαίσιος! Δεν είναι τυχαίο που η Δ.Ε.Η. πάντα κάνει αυξήσεις των τιμολογίων της κατά την εορταστική περίοδο. Έχεις βάλει φώτα ακόμη και στον σκύλο σου και μετά θα παραπονεθείς για τους λογαριασμούς και τα χαράτσια, αφού βέβαια σβήσεις τα φώτα σου στην Ώρα της Γης σαν καλό προβατάκι που είσαι, πουλώντας ανωτερίλα για το πόσο "αγαπάς το περιβάλλον". ΚΑΙΑΔΑΣ!

Κράξιμο στην επιβολή των παραδόσεων. Υπάρχει πουθενά κάποιος κώδικας που επιβάλει να στολίσουμε δέντρα, να τρώμε μελομακάρονα και να κάνουμε φιλανθρωπίες, μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα; ΟΧΙ! Οι παραδόσεις δεν είναι κανόνες που τιμωρείσαι αν δεν τους υπακούσεις. Μερικές είναι όμορφες, άλλες πάλι μου είναι παντελώς αδιάφορες. Αυτό που μ' ενοχλεί λοιπόν δεν είναι οι παραδόσεις, αλλά οι παραδοσιακοί τύποι που κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. "Πρέπει να το κάνεις, γιατί είναι παράδοση και γιατί έτσι κάνουν όλοι". Αν εγώ όμως δεν πάω στην εκκλησία για να κοινωνήσω και θέλω να φάω μελομακάρονα και το καλοκαίρι γιατί είναι γαμάτα γλυκά και τα λατρεύω, μη τολμήσεις να με στραβοκοιτάξεις λες και σκότωσα τους γονείς σου. Και τώρα κάνε ότι κάνουν και οι άλλοι, ρακοσυλλέκτη του παρελθόντος. ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Κράξιμο στους ψευτοφιλάνθρωπους. Προφανώς δεν αναφέρομαι σε όσους είναι κοντά στον πλησίον τους όλο τον χρόνο, μα σε όσους τον θυμούνται μόνο τα Χριστούγεννα. Και να σου βομβαρδισμός κοινωνικών μηνυμάτων στη τηλεόραση, και να σου ξαφνικές φιλανθρωπίες σε ορφανοτροφεία και συσσίτια, και να σου οι πλούσιοι τραγουδιστές και ηθοποιοί να ενθαρρύνουν τους "κοινούς θνητούς" να βάλουν ποιο βαθιά το χέρι στη τσέπη. Και όλα αυτά μόνο τα Χριστούγεννα. Μόνο τότε υπάρχουν άνθρωποι που μας έχουν ανάγκη; Ποζεράδες όλοι σας!

Κράξιμο στον πανικό του Χριστουγεννιάτικου τραγουδιού. Πετάγεται σαν κλανιά ένας ατάλαντος κλώνος του Justin Bieber, βιάζει τα αφτιά μας όλο τον χρόνο και τώρα θέλει να βγάλει και Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Έλεος! Μέχρι και το Πουλάκι Τσίου έβγαλε Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Στο φούρνο με πατάτες βρωμόπουλο!

Και σαν να μη μου έφτανε τα παραπάνω, πρέπει να υποστώ και τα μαρτύρια των παλιών Χριστουγεννιάτικων μπουρδοτράγουδων με τα οποία μας βομβαρδίσουν κάθε χρόνο. Last Christmas I gave you my heart, φέτος πάρ' τ' αρχίδια μου. Όχι άλλοι Wham!!! Και τι μουσική προτείνω εγώ; Ξεκινάμε με κάτι χαρούμενο...

Συνεχίζουμε με κάτι παλαβούτσικο...

Και κλείνουμε με κάτι επίκαιρο και διαχρονικό...

Κάθε άλλη πρόταση είναι δεκτή.

Κράξιμο σε όσους νοσταλγούν το παρελθόν, όπου πετάγαμε τα λεφτά μας σε κακόγουστες επιδείξεις χρημάτων και ποζεριάς. Και κλασσικά ποιος φταίει που δεν γιορτάζουμε πλέον σαν λατέρνες; Η κακιά οικονομική κρίση, που δεν μας αφήνει να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Για όνομα ποια, ακούτε τι λέτε; Νοσταλγείτε το πάρτι κιτσαριού και κακογουστιάς που μόλις σχολίασα στην αρχή του κειμένου. Αυτό εσείς το λέτε Χριστούγεννα; ΚΑΙΑΔΑΣ!

Κράξιμο στους ξεχασμένους, που σου στέλνουν ψυχρές ευχές στο κινητό σου και τον υπόλοιπο χρόνο σ' έχουν χεσμένο. Ουδέν σχόλιο παραπάνω...

Κράξιμο στους διοργανωτές άθλιων διαγωνισμών και διαφημίσεων που προσβάλουν την νοημοσύνη μας. Σ' εσάς μιλάω κύριοι των Jumbo. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις σιχαμένες ραδιοφωνικές διαφημίσεις σας όπως αυτό το αίσχος...

... αλλά και στην φετινή απαίσια ιδέα που πετάξατε στα μούτρα των παιδιών μας. "Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό και 50 τυχεροί θα μιλήσουν στο τηλέφωνο με τον Άι Βασίλη". Ξερνάω ρε πούστη μου!!!

Κράξιμο σε όσους γκρινιάζουν για την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς τους, αφού βέβαια σήκωσαν όλο τον φούρνο από γλυκά και κάθε μαγαζί που βρήκαν από δώρα. Μπράβο μάγκες. Τώρα ξοδέψτε 5 μισθούς στα σκυλάδικα και μετά ξαναβγείτε να κλαψουρίσετε μπροστά απ' τις κάμερες. Μήπως τελικά έχετε την κυβέρνηση που σας αξίσει; Και από τη στιγμή που παραδέχεστε ότι είναι πανάκριβα, γιατί τα παίρνετε ρε γαμώτο; ΚΑΙΑΔΑΣ!

Κράξιμο σε όσους προτιμούν να περνάνε τις ημέρες αυτές... κολλημένοι στο Facebook! Είναι οι ίδιοι που όταν πηγαίνουν καλοκαιρινές διακοπές, το πρώτο πράγμα που ψάχνουν δεν είναι τα αξιοθέατα, αλλά υπολογιστή για να συνεχίσουν τον εθισμό τους στο Μπουρδοβιβλίο. Ωραίες διακοπές κάνετε βρε. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μ' αρέσει να περνάω τις γιορτές με την οικογένεια μου και όχι καλλιεργώντας ψηφιακές ντομάτες και κάνοντας like στις μαλακίες που εγώ ο ίδιος γράφω.

Και τέλος, κράξιμο σε όσους λένε ότι μισούν τα Χριστούγεννα, αλλά στα κρυφά τα γιορτάζουν. Δεν σου αρέσουν τα Χριστούγεννα; Κάνε ότι κάνεις καθημερινά. Άσε κάτω τους κουραμπιέδες και πήγαινε να δουλέψεις. Αν δεν μπορείς να πας στη δουλειά σου, επειδή το αφεντικό σου τα γιορτάζει, κάνε κάτι άλλο. Σταμάτα να με ζαλίσεις συνέχεια και τράβα κλείσου στο σπίτι σου.


Ζητώ συγνώμη αν ακούστηκα κακός και προσβλητικός, αλλά δεν άντεχα άλλο. Τα Χριστούγεννα τα γιορτάζω ως φόρο τιμής στην αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό. Δεν θέλω να υποβιβάζονται σε κακόγουστο πανηγύρι πιθηκισμών. Κι εμένα μου αρέσουν τα στολίδια, τα τραγούδια και οι μυρωδιές των Χριστουγέννων, αλλά όχι τα μαϊμουδίσματα. Εμένα πάντως θα μου επιτρέψετε να σας ευχηθώ κάθε μέρα να είναι Χριστούγεννα στην καρδιά σας.

"Christmas, my child, is love in action. Every time we love, every time we give, it's Christmas."
Dale Evan

Το τέλος της ανθρώπινης μαλακίας... ελπίζω

Έρχεται επιτέλους το περιβόητο τέλος του κόσμου, για τ' οποίο ο κάθε στόκος μου 'κανε τ' αρχίδια Πασχαλινά τσουρέκια. Επειδή είμαι σίγουρος ότι και σε πάρα πολλούς από εσάς έγιναν τα νεύρα σας κρόσσια από την παπαρολογία της καταστροφολαγνείας, θα μπω στο ψητό. Οι Μάγιας, ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός που ζούσε στην Αμερική από το 2.000 π.Χ. ως τον 16ο αιώνα μ.Χ., δεν προέβλεψαν κανένα τέλος του κόσμου. Εδώ δεν προέβλεψαν το δικό τους τέλος!

Τι έγινε λοιπόν και μας τα πρήζει ο κάθε αμόρφωτος; Η ημερομηνία 21/12/2012 ήταν πράγματι σημαντική για τους Μάγιας, αλλά όχι ως το τέλος του ανθρώπου. Η ημερομηνία αυτή εμφανίζεται σ' ένα αριθμητικό σύστημα, με το οποίο παρακολουθούσαν μεγάλες χρονικές περιόδους. Το ημερολόγιο αυτό των Μάγιας ξεκινά από την ημερομηνία που υπολόγισαν ότι δημιουργήθηκε ο κόσμος, δηλαδή στις 11/8/3114 π.Χ.. Η μεγαλύτερη μονάδα μέτρησης του χρόνου που είχαν οι Μάγιας ήταν το B'ak'tun, το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 394 χρόνια. Στις 21/12/2012 λοιπόν κλείνουμε 13 B'ak'tun, δηλαδή 5.125 χρόνια, από την δημιουργία του κόσμου. Σήμερα βέβαια ξέρουμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν από 13,75 δισεκατομμύρια χρόνια.

Τι θα γινόταν όμως με το τέλος του 13ο B'ak'tun; Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι Μάγιας θα συνέχισαν το ημερολόγιο με το 14ο B'ak'tun, ενώ άλλοι θεωρούν ότι δεν θα συνεχιζόταν. Το πιθανότερο είναι ότι οι Μάγιας μάλλον θα ξεκινούσαν το ημερολόγιο απ' την αρχή. Κανένα όμως κείμενο των Μάγιας δεν αναφέρεται σε κανέναν Αρμαγεδδώνα. Κι όμως, ένα μισοτελειωμένο ημερολόγιο ήταν υπεραρκετό για να λυσσάξει το κάθε βλίτο με μαλακίες. Α, κι επί της ευκαιρίας...

 

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που τα εν λόγο βλίτα μας τα πρήζουν με τη συντέλεια του κόσμου. Θυμάστε τι έγινε το 2000, με την καταστροφολογία που τρώγαμε στη μούρη κάθε γαμημένη φορά; Δυστυχώς η ανθρώπινη βλακεία δεν είναι επίκαιρο φαινόμενο μα διαχρονικό. Και για το 1910 τα ίδια έλεγαν, με τον κομήτη του Χάλεϊ που θα τρώγαμε στη μάπα. Και για το 1962 τα ίδια έλεγαν, και μάλιστα από Ινδούς αστρολόγους που θεώρησαν ότι ένας συνδυασμός της θέσης των πλανητών και μια έκλειψη Ηλίου ήταν σημάδια της Αποκάλυψης. Και για το 1982 τα ίδια έλεγαν, με την επανέκδοση ενός παλιότερου μπουρδοβιβλίου που προέβλεπε ολική ευθυγράμμιση πλανητών (κάτι που δεν έγινε) και ολοκληρωτική καταστροφή του κόσμου. Κολοκύθια τούμπανα! Είναι απαράδεκτο να έχουμε την επιστήμη του 21ου αιώνα και να πιθηκίσουμε σαν τους προγόνους μας στον 11ο αιώνα.

Και ποιοι είναι αυτοί που πιστεύουν σ' αυτές τις βλακείες; Είναι δυστυχώς άνθρωποι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πιστέψουν σε ότι άλλα σκατά τους πετάξουν, από αστρολογικές προβλέψεις μέχρι απειλές για χρεωκοπία αν δεν εξαθλιωθεί κι άλλο. Με τρομάζει που υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι προτιμούν να μοιρολογούν και να κλαίγονται, παρά να ζουν τη ζωή τους απαλλαγμένοι από καταθλιπτικές μαλακίες. Όλα αυτά περί "τέλος του κόσμου" και "Δευτέρας Παρουσίας" δεν είναι παρά δικαιολογίες τεμπέληδων, για να παραιτηθούν από κάθε προσπάθεια βελτίωσης της ζωής τους και να υποδουλωθούν στο κάθε λαμόγιο. Από την άλλη έχουμε εκείνους που ελπίζουν ότι στις 21/12/2012 θα γίνει κάτι όμορφο που θ' αλλάξει την ανθρωπότητα προς το καλύτερο. Οι εθνικιστές περιμένουν τους Ελ να καθαρίζουν για πάρτι τους, γιατί παραείναι κότες και δουλοπρεπείς. Εγώ ούτε ελπίζω σε κάτι, ούτε φοβάμαι κάτι. Η μέρα αυτή θα περάσει, χωρίς καμία καλή ή κακή αλλαγή. Άλλη μια μέρα, άλλη μια Παρασκευή.

Προσωπικά προτιμώ εκείνη την ημέρα να βγω με φίλους και να χαζέψω κανένα κοριτσάκι, παρά να κλαψομουνιάσω κλεισμένος στο σπίτι μου και να "μετανιώνω" επειδή ζω και αναπνέω. Θέλω να πιστεύω όμως ότι με το σκάσιμο της φούσκας αυτής, η ανθρώπινη βλακεία θα αρχίσει να υποχωρεί... ελπίζω...

Ο Φωτούλης και τα μπουμπουκάκια του

Εκεί που τριγυρνούσα στα blogs και διάβασα διάφορα άρθρα, κάπου πέτυχα την περίπτωση του 56χρονου Φωτούλη (Φώτης Κολιός). Έκανα μια μικρή έρευνα και βρήκα κουφά πράγματα! Ο τύπος αυτός από χρόνια ήταν σε εκπομπές για παιδιά, πήγαινε από πόλη σε πόλη και διοργάνωσε πάρτι κ.τ.λ.. Υπήρχε επίσης και το "σπίτι του Φωτούλη", που το διαφήμιζαν ως το απόλυτο κέντρο για παιδικά πάρτι. Έπειτα έβγαινε στην τηλεόραση σε δικές του εκπομπές και παρακαλούσε τα παιδιά να πάρουν τηλέφωνο ή να του στείλουν μήνυμα. Όσοι ζουν στην Βόρεια Ελλάδα θα τον ξέρουν σίγουρα.

Τι παίχτηκε λοιπόν με αυτόν; Συνελήφθη με την κατηγορία της παιδεραστίας! Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια και 6 μήνες φυλάκισης για ασέλγεια σε 12χρονη κοπέλα πριν από 8 χρόνια. Το παιδί θαύμαζε τον παρουσιαστή και ξεκίνησε να πηγαίνει στο στούντιο του τηλεοπτικού σταθμού της Κατερίνης, στο οποίο ετοίμαζε την παιδική του εκπομπή ο «Φωτούλης». Ο 56χρονος άρχισε να έχει στενές επαφές με την ανήλικη, την οποία έκανε βόλτες με το αμάξι του και την καλούσε στο ξενοδοχείο που έμενε και δεν δίστασε να προβεί σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της, τις οποίες επαναλάμβανε τακτικά.

Η καταγγελία σε βάρος του παρουσιαστή έγινε από τους γονείς της δωδεκάχρονης. Το κοριτσάκι μετά το χωρισμό των γονιών του ζούσε με την γιαγιά του και αποκάλυψε στη μητέρα του την «περιπέτειά» της. Μετά την καταγγελία της μητέρας της ανήλικης στο αστυνομική τμήμα, ο παρουσιαστής συνελήφθη στο πλαίσιο του αυτοφώρου, καθώς στο κινητό της ανήλικης βρέθηκε μήνυμα, με το οποίο ο παρουσιαστής της ζητούσε να συναντηθούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αστυνομικοί εξετάζοντας το κινητό τηλέφωνο του παρουσιαστή, εντόπισαν και μια φωτογραφία στην οποία απεικονιζόταν η «δραστηριότητά» του με το ανήλικο κορίτσι.

«Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό όταν με ορμούνε τα παιδιά», φέρεται να είπε στους αστυνομικούς που τον ανέκριναν!

Τι απέγινε ο Φωτούλης; Μερικοί υποστηρίζουν ότι βγήκε απ' την φυλακή, ζει κάπου στην Θεσσαλονίκη, μοιράζει χαρτιά σε σχολεία και αποφεύγει τους πάντες. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι βρέθηκε απαγχονισμένος στο κελί του μ' ένα σεντόνι. Αυτοκτονία; Δολοφονία;

Τρέμω στην ιδέα ότι τα παιδιά μας μπορεί αυτή τη στιγμή να θαυμάσουν έναν ευγενικό καλοσυνάτο κύριο, με του κόσμου τα αίσχη στο μυαλό του! Γονείς, προστατέψτε τα παιδιά σας. Οι χειρότεροι διάολοι φορούν την προβιά του αγγέλου.

Ο πολιτισμός των ηρώων

 Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν ήρωες. Συνήθως έχουν στο μυαλό τους τον Spiderman και τον Hulk, 2 από τις αμέτρητες καρικατούρες που χρησιμεύουν ως μέσο ξεσπάσματος καταπιεσμένων αισθημάτων. Κάτι σαν την σάτιρα του Λαζόπουλου, που ο λαός επικροτεί για να ξεσπάει μέσω αυτού... και να συνεχίσει την ίδια μίζερη ζωή, περιμένοντας έναν "πατριώτη" να τους σώζει. Σκλάβοι των "ηρώων". Είμαι σίγουρος ότι πολλοί που θα επιδοκιμάζουν την παραπάνω εικόνα στο Facebook, κάνοντας ένα ξενέρωτο Like και αφήνοντας σχόλια όπως "Συμφωνώ" και "yeahh!", εξακολουθούν να περιμένουν έναν "ήρωα πατριώτη" να καθαρίζει για πάρτι τους. Τι κρίμα όμως που οι "ήρωες πατριώτες" πέθαναν εδώ και πολύ καιρό.

Σοβαρά τώρα, υπάρχουν ήρωες; Κι όμως υπάρχουν. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που δεν έχουν καμία υπερφυσική δύναμη, αλλά βάζουν κάτω και τον Τσακ Νόρις με τα επιτεύγματα τους. Τι θα λέγατε όμως για έναν ήρωα που έσωζε τη Γη από βέβαιο θάνατο; Κι όμως υπήρξε άνθρωπος που έσωζε την ανθρωπότητα. Και δεν ήταν ο Superman, μα ένας Σοβιετικός με αρχίδια που σταμάτησε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο και το πυρηνικό του ολοκαύτωμα, πριν καν ξεκινήσει.

Πριν 50 χρόνια, στο αποκορύφωμα της Κρίσης του Κόλπου, ο επιλαχών στην διοίκηση Vasilli Arkhipov του Σοβιετικού υποβρυχίου B-59 αρνήθηκε ν' ακολουθήσει την εντολή του Διοικητή, να εκτοξεύσει πυρηνικές τορπίλες ενάντια σε Αμερικάνικα πολεμικά πλοία, αποτρέποντας τον επακόλουθο θερμοπυρηνικό πόλεμο που θα ξεσπούσε.

Οι Αμερικανοί έριχναν βόμβες βάθους κοντά στο υποβρύχιο, σε μια προσπάθεια εξαναγκασμού του για ανάδυση, αγνοώντας ότι διέθετε πυρηνικό οπλισμό. Οι 3 Σοβιετικοί αξιωματικοί του υποβρυχίου, χάνοντας την ραδιοφωνική επαφή με την Μόσχα, συμπέραναν ότι ξέσπασε ο Τρίτος Παγκόσμιο Πόλεμος. Οι 2 απ' τους αξιωματικούς συμφώνησαν να "πετάξουν τα πολεμικά σκάφη απ' το νερό". Η συμφωνία απαιτούσε ομόφωνη συγκατάθεση, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε με την διαφωνία του Vasilli Arkhipov.

Δεν έχει σημασία λοιπόν η ιεραρχική θέση ή οι πολιτικές απόψεις. Κάθε άνθρωπος είναι ένας υποψήφιος ήρωας, και στον πλανήτη μας υπάρχουν 7.000.000.000 ήρωες. 7.000.000.000 λύτες προβλημάτων, ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Είσαι κι εσύ ένας ήρωας. Ναι, εσύ που διαβάζεις αυτό το βαρετό κείμενο. Δεν χρειάζεσαι υπερδυνάμεις, ούτε εξουσία. Ξέρεις τις δυνάμεις σου. Χρησιμοποίησε τες. Μη περιμένεις "ήρωες", γίνε εσύ ένας. Μπορείς!

Η λογική του παραλόγου

Μερικά πράγματα τα έχω προσέξει από μικρό παιδί και ακόμη με μπερδεύουν. Αν είσαι και εσύ παιδί ή νιώθεις παιδί, έλα μαζί μου. Ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο, όπου...

... παίζεις με τα παιχνίδια σου ενώ η γιαγιά κοιμάται, κάνεις λίγη φασαρία και ο μπαμπάς ουρλιάζει με δεκαπλάσια ντεσιμπέλ! Η γιαγιά ξυπνάει και ο μπαμπάς κατηγορεί εσένα!
... σε πιάνουν οι γονείς σου να λες μια κακιά λέξη και σε εξευτελίζουν. Λίγα λεπτά αργότερα στολίζουν με χειρότερες εκφράσεις έναν άσχετο!
... στο σχολείο η δασκάλα βάζει σε όλη τη τάξη τα 2 πόδια σε ένα παπούτσι και τουμπεκί ψιλοκομμένο. Σήμερα το μάθημα έκθεσης που διδάσκει αφορά τη σημασία της ελευθερίας του λόγου!
... παίζεις με τους φίλους σου σε μια αλάνα και οι γείτονες σας τα χώνουν επειδή φωνάζετε. Ξεχνάνε όμως ότι και εκείνοι ήταν παιδιά και τους τα χώνανε διάφοροι μεγάλοι!
... βλέπεις ένα άγριο θρίλερ και ξενερώνεις. Βλέπεις τις ειδήσεις και σοκάρεσαι!!!
... βλέπεις τους μεγάλους να κάνουν υπερπλούσιες δεξιώσεις με φαγητά και καλά κουστούμια... με θέμα την πείνα στην Αφρική!

Τελικά υπάρχει λογική σε όλα αυτά; Γιατί αν είναι ν' αφήνουμε τα μυαλά μας στα σύνορα μεταξύ "ανώριμου ανήλικου" και "ώριμου ενηλίκου", τότε ξέχνα το.

Η πικρίλα των Ερινύων

"There is no revenge so complete as forgiveness"
Josh Billings  

Το κλασσικό χιλιοειπωμένο κλισέ πολλών "παιδιών του Θεού". "Είμαι καλός και ενάρετος άνθρωπος και πάντα συγχωρώ, αλλά εκδικούμαι σκληρά όσους μπλα μπλα μπλα...". Δεν είναι λίγοι οι αυτοαποκαλούμενοι "Χριστιανοί" που δεν τιμούν τη συγχώρεση που δίδαξε ο Χριστός, μα παραμένουν κολλημένοι στο "οφθαλμό αντί οφθαλμού". Ο.Κ., δεν λέω, κάπου σας νιώθω. Κι εμένα όταν μου τη σπάει κάποιος, μ' έλκει η ιδέα να τον κάνω ψητό με πατάτες. Αλλά μετά σκέφτομαι. Και μετά, τι; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Μήπως χειρότερο; Δεν σας έχει τύχει ποτέ η τυφλή εκδίκηση να τα κάνει χειρότερα και να σας φέρει σε χειρότερη θέση; Δεν είναι λίγες οι φορές που η βία φέρνει περισσότερη βία. Με αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε να υπήρχε καν η ζωή στη Γη, με τόσες σφαγές που θα ξέσπαγαν κυριολεκτικά με το παραμικρό. Με τη λογική της εκδίκησης, θα έπρεπε να είχα σκοτώσει τη μισή Ελλάδα για οποιονδήποτε λόγο μπορώ να φανταστώ, από σχολικά πειράγματα μέχρι οτιδήποτε άλλο. Εντελώς ελεεινό.

Μόλις θυμήθηκα ότι στο νηπιαγωγείο ένας μου πήρε τη σοκολάτα μου. Πέρασαν τα χρόνια, έκανε οικογένεια, αλλά εγώ θα τον εκδικηθώ. Θα σκοτώσω τα παιδιά του, θα βιάζω τον σκύλο του, θα φάω την γυναίκα του και θα του κάψω το σπίτι. Εκδίκηση. Για μια σοκολάτα.

Ακραίο παράδειγμα; Αν ψάξω σε μερικούς, θα βρω χειρότερα εκτρώματα. Είμαι σίγουρος γι' αυτό.

Εμένα προσωπικά αν κάποιος μου κάνει κάτι κακό, τον γράφω στ' αρχίδια μου και συνεχίσω τη ζωή μου. Αν κάποιος θέλει να με δει να πέσω κάτω, απλώς δεν θα πέσω. Δεν θα του κάνω αυτή τη χάρη. Αν πέσω δεν θα γκρεμίζω τον άλλον, απλά θα ξανασηκωθώ. Η εκδίκηση καθαρά για προσωπική χαιρέκακη απόλαυση δεν είναι λύση. Όσο γλυκιά κι αν ακούγεται η εκδίκηση, άλλο τόσο πικρή είναι η γεύση της στο τέλος. Άλλωστε έχω καλύτερα πράγματα να κάνω απ' το να κάθομαι ν' ασχολούμαι με βλαμμένους.

"Living well is the best revenge"
George Herbert

"Success is the sweetest revenge"
Vanessa Williams

Πρόσεχε, έχεις πρόβλημα...

Έχετε προσέξει κάτι; Έρευνες, περιοδικά, βιβλία, ιστοσελίδες, εκπομπές κ.λ.π. που δήθεν εξειδικεύονται στην ψυχολογία, προσπαθούν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι έχεις προβλήματα. Πολλά προβλήματα. Διαβάσεις ένα άρθρο και στο τέλος νομίζεις ότι είσαι τόσο προβληματικός που χρειάζεσαι όντως ψυχίατρο, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Έχω προσέξει ότι τέτοια άρθρα προσπαθούν να σου επιβάλλουν την σκέψη ότι ο τρόπος ζωής σου είναι προβληματικός, ότι από κάπου χάνεις μόνο και μόνο επειδή ζεις και σκέφτεσαι όπως εσύ έχεις επιλέξει, ότι θα είσαι "υγιής" μόνο αν κάνεις ότι σου πουν οι άλλοι.

Να μου το θυμηθείτε, στο τέλος θα μας πούνε ότι και η ευτυχία είναι πρόβλημα. Βασικά ήδη το λένε, με πλάγιο τρόπο...

Πρόσεχε πως θα ζήσεις, κινδυνεύεις :-Ρ

Πέτυχα πριν από καιρό ένα μικρό μα ενδιαφέρον κείμενο. Το ξαναβρήκα πρόσφατα και το θυμήθηκα. Ας το σχολιάζουμε λοιπόν.

''Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός. Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός. Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό. Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην στο ανταποδώσουν. Όταν ζεις, κινδυνεύεις να πεθάνεις. Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις ν' απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις ν' αποτύχεις.. Κι όμως μονάχα αυτός που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος!!!''


Χμμ...
Για να καταλάβω. Πρέπει ν' ανησυχώ ακόμη και για τα ποιο απλά και αυτονόητα πράγματα, για το τι θα πουν και τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Πρέπει να φοβάμαι να εκφραστώ και να σκεφτώ, μήπως κάποιος άσχετος με κακολογήσει. Πρέπει ν' απολογούμαι στον πρώτο άγνωστο ακόμη και για το ποιο άκυρο πράγμα. Ακόμη και το ποιο απλό και φυσιολογικό πράγμα όπως το γέλιο, θεωρείται πλέον "ανατρεπτικό" και "αιρετικό" στην σημερινή "καθωσπρέπει" κοινωνία μας.

Είμαστε με τα καλά μας;

Μιλάμε για συνηθισμένα, λογικά και απλά πράγματα, που μερικοί βλαμμένοι προσπαθούν να τα κάνουν πολύπλοκα με αναλύσεις εκεί που απλά δεν κολλάνε. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να συμπεριφερόμαστε λες και σφάξαμε κανέναν. Ζούμε τη ζωή μας, κάνουμε ότι γουστάρουμε και γράφουμε στ' αρχίδια μας όποιον προσπαθεί να μας επιβληθεί. Κι επειδή τέτοια φαινόμενα βλέπω σχεδόν παντού, ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν είμαστε αυτό που είμαστε ή αυτό που άλλοι θέλουν να είμαστε. Τέτοια κειμενάκια τις πούτσας αποτελούν παρηγοριά σε ψυχανώμαλους που θέλουν να τους ελέγχουν, αλλά παριστάνουν τα θύματα τέτοιον κριτών. Οι κλασσικοί τεμπέληδες που ψάχνουν ηλίθιες δικαιολογίες για να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα. Από τη μία έχουμε αυτούς που κρίνουν τους άλλους, από την άλλη έχουμε αυτούς που δέχονται κριτικές για όλα.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι τους. Εγώ ζω τη ζωή μου και δεν το παίζω ούτε "ανώτερος κριτής όλων", ούτε "ταπεινό μυρμηγκάκι που το πατάνε όλοι". Κάνω αυτό που θεωρώ σωστό, κάνω ότι με γεμίσει, και το τελευταίο πράγμα που μ' ενδιαφέρει είναι η γνώμη κάποιου π' ούτε καν με ξέρει. Κι αν έχω αγαπήσει ανθρώπους και δεν υπήρξε ανταπόδοση, σιγά τ' αβγά. Εγώ και πάλι κέρδισα, οι άλλοι έχασαν.