Ας είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή

Σε μια εποχή κατάθλιψης και απαισιοδοξίας, έχουμε την τάση να ξεχνάμε τα αυτονόητα. Ψάχνουμε για θαύματα, αλλά το γεγονός ότι υπάρχουμε αποτελεί ένα θαύμα. Όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίων μας, κι όμως υπάρχουμε! Καλό είναι, θαρρώ, να σταματήσουμε για λίγο τη γκρίνια και να είμαστε ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε. Και αυτά που έχουμε είναι πολύ περισσότερα απ' αυτά που θα θέλαμε να έχουμε.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον γαλαξία στον οποίο ζούμε. Ο Γαλαξίας μας αποτελείται από 500.000.000.000 άστρα, ένα απ' τα οποία είναι και ο Ήλιος μας. Ο Γαλαξίας μας χαρίζει τη λάμψη των άστρων του, κάνοντας μας να ονειροπολούμε τη νύχτα, αρκεί να είμαστε μακριά από φώτα. Επίσης το ασθενές μαγνητικό του πεδίο, μαζί με την πίεση όλων των άστρων που τον αποτελούν, μας προστατεύει από τις διαγαλαξιακές κοσμικές ακτίνες.

Ας είμαστε ευγνώμονες για την κβαντομηχανική. Το γεγονός ότι τα σωματίδια συμπεριφέρονται κι ως κύματα δημιουργούν τα πιο παράξενα και συναρπαστικά φαινόμενα πάνω στη Γη. Ένα από αυτά είναι πείραμα της διπλής σχισμής, που κάνει πολλούς επιστήμονες ν' αναρωτιούνται μήπως η ζωή και η νοημοσύνη έχουν μεγαλύτερη επίδραση στη Φύση απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε. Άλλωστε, κι εμείς είμαστε κομμάτια της φύσης.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα, ότι όλες οι δυνάμεις στη φύση συναντώνται ως ζευγάρια, ότι για κάθε δράση υπάρχει και η αντίδραση. Είναι ο νόμος που επιτρέπει στη Σελήνη να δημιουργεί παλίρροιες, να επιτρέπει τη σταθεροποίηση της κλίσης του άξονα της Γης μας και έτσι να κάνει εφικτή τη ζωή στον πλανήτη μας. Χάρις στο νόμο δράσης-αντίδρασης, μας επιτρέπει να εντοπίσουμε εξωπλανήτες γύρω από άλλα άστρα μέσω της «μεθόδου ταλάντευσης», γιατί και οι πλανήτες επιδρούν πάνω στα άστρα τους. Ο νόμος αυτός του Νεύτων άλλωστε συναντάται και στην καθημερινότητα μας, στα κοινωνικά δρώμενα.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τα άστρα νετρονίων και τις μαύρες τρύπες, που επιτρέπουν στους αστρονόμους να ελέγχουν τις επιστημονικές θεωρίες στις υψηλότερες πυκνότητες που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τις εκρήξεις σουπερνόβα, που παράγουν τους κοσμικούς "σπόρους" με τα βαριά στοιχεία, εμπλουτίζοντας το Σύμπαν με τα υλικά για την δημιουργία νέων άστρων, νέων πλανητών, νέων μορφών ζωής και νοημοσύνης. Και εμείς άλλωστε δημιουργηθήκαμε από τα υλικά νεκρών άστρων.

Ας είμαστε ευγνώμονες που είχαμε την σχετικά κοντινή μας σουπερνόβα SN 1987A, για να τη μελετήσουμε λεπτομερώς. Αλλά ας είμαστε ευγνώμονες και για το γεγονός που δεν την είχαμε πάρα πολύ κοντά, γιατί τότε η ζωή στον πλανήτη μας θα είχε καταστραφεί!

Ας είμαστε ευγνώμονες για τη σκοτεινή ύλη. Μπορεί να προκαλεί τεράστιους πονοκεφάλους για τους αστρονόμους προσπαθώντας να καταλάβουν τι είναι, αλλά αναγκάζει τους γαλαξίες να μην σκορπίζουν.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον Ήλιο, που μας περιλούζει με ενέργεια 1.400 Watt ανά τετραγωνικό μέτρο, κάνοντας εφικτή όλη τη ζωή στον πλανήτη.

Ας είμαστε ευγνώμονες για την ατμόσφαιρα μας. Όχι μόνο μας παρέχει το οξυγόνο που αναπνέουμε, αλλά εμποδίζει και τις ακτίνες UV να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης που προκαλούν καρκίνο.

Τέλος, ας είμαστε ευγνώμονες για τη Γη, το μικρό μας κοσμικό σπιτάκι. Είναι ο πλανήτης μας, ευλογημένος με το θαύμα της ζωής και της νοημοσύνης. Η Γη είναι η αφετηρία μας για την εξερεύνηση του Διαστήματος, και συνάμα για την εξερεύνηση του νου μας και το ξεκλείδωμα των δυνάμεων του μυαλού μας.

(Το κείμενο γράφτηκε αρχικά από το Physics4u.gr , μια ιστοσελίδα που αποτελεί φάρο γνώσης και ορθολογισμού στην ταραχώδη θάλασσα του Ελληνικού διαδικτύου. Επιτρέψτε μου να το παραποιήσω λιγάκι, χωρίς να αλλάξω το αρχικό του νόημα, και να το αφιερώσω στους συντελεστές του Physics4u.gr και να τους ευχαριστήσω για όσα μας πρόσφεραν)

Υπάρχει ζωή στις 4 διαστάσεις;

Σύμφωνα με την Γενική Θεωρεία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, το Σύμπαν στο οποίο ζούμε δεν είναι τρισδιάστατο όπως το αντιλαμβάνουν οι αισθήσεις μας, αλλά τετραδιάστατο. Ζούμε σε ένα σύμπαν με τέσσερεις διαστάσεις οπού εμείς μπορούμε να προσδιορίσουμε μόνο τις τρεις (μήκος, πλάτος και ύψος). Υπάρχουν όμως ζωντανοί οργανισμοί που ζουν σε 4 διαστάσεις; Αν ναι, πώς θα είναι και τι θα μπορούν να κάνουν;

Ας φανταστούμε έναν επίπεδο κόσμο με δύο μόνο διαστάσεις, το μήκος και το πλάτος. Ας φανταστούμε μάλιστα πως υπάρχουν όντα σε αυτόν τον κόσμο που δεν θα αντιλαμβάνουν το ύψος. Εμείς μπορούμε να είμαστε από πάνω τους χωρίς να μας καταλάβουν. Μπορούμε μάλιστα να τους δούμε χωρίς να μας δούνε. Αν τραβήξουμε μία απλή γραμμή στον κόσμο τους, τα όντα θα δουν την γραμμή να εμφανίζεται από το πουθενά, αφού δεν θα μπορούν να δουν το μολύβι ή τον άνθρωπο που το κρατάει. Επίσης δεν θα μπορέσουν να διαπεράσουν την γραμμή αυτή, αλλά θα πρέπει να κάνουν τον γύρω για να την διασχίσουν. Αν κάτι μας φωτίσει και πέσει η σκιά μας πάνω στον κόσμο τους, τα όντα θα δουν μόνο την σκιά και όχι εμάς. Ένας χώρος κλειστός από όλες τις μεριές είναι αδιαπέραστο για τα δυσδιάστατα όντα και δεν θα μπορούν να δουν τι έχει μέσα. Εμείς όμως όχι μόνο μπορούμε να δούμε τι έχει μέσα, αλλά μπορούμε και να πάρουμε αυτό που είναι μέσα.

Τι μπορεί να κάνει τώρα ένα τετρασδιάστατο ον; Θα είναι δίπλα μας χωρίς να το καταλάβουμε, θα μας βλέπει χωρίς να το δούμε, θα μπορεί να διαπεράσει τείχους ενώ εμείς όχι, αν φωτιστεί θα δούμε μόνο την σκιά του και όχι το ίδιο το ον και θα μπορεί να βγάλει τον κρόκο ενός αβγού χωρίς να σπάσει το τσόφλι!

Όλες τις παραπάνω ικανότητες έχουν τα φαντάσματα, οι νεράιδες, τα ξωτικά, οι άγγελοι, οι δαίμονες, οι εξωγήινοι κ.λ.π.. Αυτό σημαίνει πως τα φαντάσματα είναι τετραδιάστατα όντα άρα υπάρχουν, σωστά; Μάλλον όχι. Τετραδιάστατος κόσμος μπορεί να υπάρχει, αλλά όχι και τετραδιάστατα όντα. Γιατί;

Σύμφωνα με τον Βρετανό επιστήμονα Stephen Hawking, δεν υπάρχουν τετραδιάστατα όντα. Αν υπήρχαν 4 ή περισσότερες διαστάσεις η βαρυτική δύναμη μεταξύ δύο αντικειμένων θα αυξάνονταν με ρυθμό πολύ μεγαλύτερο από το κανονικό καθώς θα ερχόντουσαν ποιο κοντά. Έτσι οι τροχιές των πλανητών στο διάστημα και των ηλεκτρονίων στα άτομα δεν θα ήταν σταθερές. Οι πλανήτες ή θα έπεφταν στο άστρο τους ή θα ξέφευγαν από την βαρύτητα του και τα ηλεκτρόνια ή θα έπεφταν στον πυρήνα του ατόμου ή θα ξέφευγαν μακριά. Άντε να εμφανιστεί ζωή σε αυτό το μπάχαλο.

Και τι γίνεται με τη ζωή σε δύο διαστάσεις; Σύμφωνα με τον Stephen Hawking ο πεπτικός σωλήνας και μόνο θα ήταν αρκετός να χωρίζει το πλάσμα στα δύο και να το κομματιάζει. Μια πιθανή λύση στο πρόβλημα θα ήταν η λειτουργία του πεπτικού συστήματος όχι σαν ενιαίος αγωγός, αλλά σαν κανάλι με θυροφράγματα, που ανοίγουν και κλείνουν στο πέρασμα της τροφής. Φανταστείτε το σαν ένα είδος φερμουάρ που αποτρέπει το πλάσμα να κοπεί στα δύο.  Προσωπικά είμαι περίεργος να δω πως θα ήταν αν βάζαμε και τους αναπνευστικούς σωλήνες και το κυκλοφορικό σύστημα κ.λ.π..

Συμπέρασμα: Η χαώδης φυσική των 4 διαστάσεων θα απέτρεπαν την εμφάνιση ζωής στις 4 διαστάσεις, οπότε η ζωή υπάρχει μόνο σε τρεις διαστάσεις. Διαβάστε το βιβλίο «Το Σύμπαν σε ένα καρυδότσουφλο» του Stephen Hawking  και το "Η τέταρτη διάσταση" του Raul Ibanez για επιπλέον πληροφορίες.