Ας είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή

Σε μια εποχή κατάθλιψης και απαισιοδοξίας, έχουμε την τάση να ξεχνάμε τα αυτονόητα. Ψάχνουμε για θαύματα, αλλά το γεγονός ότι υπάρχουμε αποτελεί ένα θαύμα. Όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίων μας, κι όμως υπάρχουμε! Καλό είναι, θαρρώ, να σταματήσουμε για λίγο τη γκρίνια και να είμαστε ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε. Και αυτά που έχουμε είναι πολύ περισσότερα απ' αυτά που θα θέλαμε να έχουμε.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον γαλαξία στον οποίο ζούμε. Ο Γαλαξίας μας αποτελείται από 500.000.000.000 άστρα, ένα απ' τα οποία είναι και ο Ήλιος μας. Ο Γαλαξίας μας χαρίζει τη λάμψη των άστρων του, κάνοντας μας να ονειροπολούμε τη νύχτα, αρκεί να είμαστε μακριά από φώτα. Επίσης το ασθενές μαγνητικό του πεδίο, μαζί με την πίεση όλων των άστρων που τον αποτελούν, μας προστατεύει από τις διαγαλαξιακές κοσμικές ακτίνες.

Ας είμαστε ευγνώμονες για την κβαντομηχανική. Το γεγονός ότι τα σωματίδια συμπεριφέρονται κι ως κύματα δημιουργούν τα πιο παράξενα και συναρπαστικά φαινόμενα πάνω στη Γη. Ένα από αυτά είναι πείραμα της διπλής σχισμής, που κάνει πολλούς επιστήμονες ν' αναρωτιούνται μήπως η ζωή και η νοημοσύνη έχουν μεγαλύτερη επίδραση στη Φύση απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε. Άλλωστε, κι εμείς είμαστε κομμάτια της φύσης.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα, ότι όλες οι δυνάμεις στη φύση συναντώνται ως ζευγάρια, ότι για κάθε δράση υπάρχει και η αντίδραση. Είναι ο νόμος που επιτρέπει στη Σελήνη να δημιουργεί παλίρροιες, να επιτρέπει τη σταθεροποίηση της κλίσης του άξονα της Γης μας και έτσι να κάνει εφικτή τη ζωή στον πλανήτη μας. Χάρις στο νόμο δράσης-αντίδρασης, μας επιτρέπει να εντοπίσουμε εξωπλανήτες γύρω από άλλα άστρα μέσω της «μεθόδου ταλάντευσης», γιατί και οι πλανήτες επιδρούν πάνω στα άστρα τους. Ο νόμος αυτός του Νεύτων άλλωστε συναντάται και στην καθημερινότητα μας, στα κοινωνικά δρώμενα.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τα άστρα νετρονίων και τις μαύρες τρύπες, που επιτρέπουν στους αστρονόμους να ελέγχουν τις επιστημονικές θεωρίες στις υψηλότερες πυκνότητες που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τις εκρήξεις σουπερνόβα, που παράγουν τους κοσμικούς "σπόρους" με τα βαριά στοιχεία, εμπλουτίζοντας το Σύμπαν με τα υλικά για την δημιουργία νέων άστρων, νέων πλανητών, νέων μορφών ζωής και νοημοσύνης. Και εμείς άλλωστε δημιουργηθήκαμε από τα υλικά νεκρών άστρων.

Ας είμαστε ευγνώμονες που είχαμε την σχετικά κοντινή μας σουπερνόβα SN 1987A, για να τη μελετήσουμε λεπτομερώς. Αλλά ας είμαστε ευγνώμονες και για το γεγονός που δεν την είχαμε πάρα πολύ κοντά, γιατί τότε η ζωή στον πλανήτη μας θα είχε καταστραφεί!

Ας είμαστε ευγνώμονες για τη σκοτεινή ύλη. Μπορεί να προκαλεί τεράστιους πονοκεφάλους για τους αστρονόμους προσπαθώντας να καταλάβουν τι είναι, αλλά αναγκάζει τους γαλαξίες να μην σκορπίζουν.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τον Ήλιο, που μας περιλούζει με ενέργεια 1.400 Watt ανά τετραγωνικό μέτρο, κάνοντας εφικτή όλη τη ζωή στον πλανήτη.

Ας είμαστε ευγνώμονες για την ατμόσφαιρα μας. Όχι μόνο μας παρέχει το οξυγόνο που αναπνέουμε, αλλά εμποδίζει και τις ακτίνες UV να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης που προκαλούν καρκίνο.

Τέλος, ας είμαστε ευγνώμονες για τη Γη, το μικρό μας κοσμικό σπιτάκι. Είναι ο πλανήτης μας, ευλογημένος με το θαύμα της ζωής και της νοημοσύνης. Η Γη είναι η αφετηρία μας για την εξερεύνηση του Διαστήματος, και συνάμα για την εξερεύνηση του νου μας και το ξεκλείδωμα των δυνάμεων του μυαλού μας.

(Το κείμενο γράφτηκε αρχικά από το Physics4u.gr , μια ιστοσελίδα που αποτελεί φάρο γνώσης και ορθολογισμού στην ταραχώδη θάλασσα του Ελληνικού διαδικτύου. Επιτρέψτε μου να το παραποιήσω λιγάκι, χωρίς να αλλάξω το αρχικό του νόημα, και να το αφιερώσω στους συντελεστές του Physics4u.gr και να τους ευχαριστήσω για όσα μας πρόσφεραν)

Υπάρχει ζωή στις 4 διαστάσεις;

Σύμφωνα με την Γενική Θεωρεία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, το Σύμπαν στο οποίο ζούμε δεν είναι τρισδιάστατο όπως το αντιλαμβάνουν οι αισθήσεις μας, αλλά τετραδιάστατο. Ζούμε σε ένα σύμπαν με τέσσερεις διαστάσεις οπού εμείς μπορούμε να προσδιορίσουμε μόνο τις τρεις (μήκος, πλάτος και ύψος). Υπάρχουν όμως ζωντανοί οργανισμοί που ζουν σε 4 διαστάσεις; Αν ναι, πώς θα είναι και τι θα μπορούν να κάνουν;

Ας φανταστούμε έναν επίπεδο κόσμο με δύο μόνο διαστάσεις, το μήκος και το πλάτος. Ας φανταστούμε μάλιστα πως υπάρχουν όντα σε αυτόν τον κόσμο που δεν θα αντιλαμβάνουν το ύψος. Εμείς μπορούμε να είμαστε από πάνω τους χωρίς να μας καταλάβουν. Μπορούμε μάλιστα να τους δούμε χωρίς να μας δούνε. Αν τραβήξουμε μία απλή γραμμή στον κόσμο τους, τα όντα θα δουν την γραμμή να εμφανίζεται από το πουθενά, αφού δεν θα μπορούν να δουν το μολύβι ή τον άνθρωπο που το κρατάει. Επίσης δεν θα μπορέσουν να διαπεράσουν την γραμμή αυτή, αλλά θα πρέπει να κάνουν τον γύρω για να την διασχίσουν. Αν κάτι μας φωτίσει και πέσει η σκιά μας πάνω στον κόσμο τους, τα όντα θα δουν μόνο την σκιά και όχι εμάς. Ένας χώρος κλειστός από όλες τις μεριές είναι αδιαπέραστο για τα δυσδιάστατα όντα και δεν θα μπορούν να δουν τι έχει μέσα. Εμείς όμως όχι μόνο μπορούμε να δούμε τι έχει μέσα, αλλά μπορούμε και να πάρουμε αυτό που είναι μέσα.

Τι μπορεί να κάνει τώρα ένα τετρασδιάστατο ον; Θα είναι δίπλα μας χωρίς να το καταλάβουμε, θα μας βλέπει χωρίς να το δούμε, θα μπορεί να διαπεράσει τείχους ενώ εμείς όχι, αν φωτιστεί θα δούμε μόνο την σκιά του και όχι το ίδιο το ον και θα μπορεί να βγάλει τον κρόκο ενός αβγού χωρίς να σπάσει το τσόφλι!

Όλες τις παραπάνω ικανότητες έχουν τα φαντάσματα, οι νεράιδες, τα ξωτικά, οι άγγελοι, οι δαίμονες, οι εξωγήινοι κ.λ.π.. Αυτό σημαίνει πως τα φαντάσματα είναι τετραδιάστατα όντα άρα υπάρχουν, σωστά; Μάλλον όχι. Τετραδιάστατος κόσμος μπορεί να υπάρχει, αλλά όχι και τετραδιάστατα όντα. Γιατί;

Σύμφωνα με τον Βρετανό επιστήμονα Stephen Hawking, δεν υπάρχουν τετραδιάστατα όντα. Αν υπήρχαν 4 ή περισσότερες διαστάσεις η βαρυτική δύναμη μεταξύ δύο αντικειμένων θα αυξάνονταν με ρυθμό πολύ μεγαλύτερο από το κανονικό καθώς θα ερχόντουσαν ποιο κοντά. Έτσι οι τροχιές των πλανητών στο διάστημα και των ηλεκτρονίων στα άτομα δεν θα ήταν σταθερές. Οι πλανήτες ή θα έπεφταν στο άστρο τους ή θα ξέφευγαν από την βαρύτητα του και τα ηλεκτρόνια ή θα έπεφταν στον πυρήνα του ατόμου ή θα ξέφευγαν μακριά. Άντε να εμφανιστεί ζωή σε αυτό το μπάχαλο.

Και τι γίνεται με τη ζωή σε δύο διαστάσεις; Σύμφωνα με τον Stephen Hawking ο πεπτικός σωλήνας και μόνο θα ήταν αρκετός να χωρίζει το πλάσμα στα δύο και να το κομματιάζει. Μια πιθανή λύση στο πρόβλημα θα ήταν η λειτουργία του πεπτικού συστήματος όχι σαν ενιαίος αγωγός, αλλά σαν κανάλι με θυροφράγματα, που ανοίγουν και κλείνουν στο πέρασμα της τροφής. Φανταστείτε το σαν ένα είδος φερμουάρ που αποτρέπει το πλάσμα να κοπεί στα δύο.  Προσωπικά είμαι περίεργος να δω πως θα ήταν αν βάζαμε και τους αναπνευστικούς σωλήνες και το κυκλοφορικό σύστημα κ.λ.π..

Συμπέρασμα: Η χαώδης φυσική των 4 διαστάσεων θα απέτρεπαν την εμφάνιση ζωής στις 4 διαστάσεις, οπότε η ζωή υπάρχει μόνο σε τρεις διαστάσεις. Διαβάστε το βιβλίο «Το Σύμπαν σε ένα καρυδότσουφλο» του Stephen Hawking  και το "Η τέταρτη διάσταση" του Raul Ibanez για επιπλέον πληροφορίες.

Κατασκευάζοντας ένα τεχνητό Σύμπαν

Ας το παραδεχτούμε, όλα έχουν αρχή και τέλος και η ανθρωπότητα δεν αποτελεί εξαίρεση. Αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε από τους πολέμους, μετεωρίτες, τη ρύπανση του πλανήτη μας κ.λ.π., θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο του Ήλιου μας. Αν δεν έχουμε ήδη ξεχυθεί στο Σύμπαν, θα είμαστε καταδικασμένοι. Όμως ακόμη και το Σύμπαν πιθανόν να μη ζει για πάντα. Σήμερα δεν δημιουργούνται τόσα πολλά αστέρια όπως παλιότερα και στο τέλος όλα τα άστρα θα σβήσουν.

Τότε τι θα κάνουν οι πολύ μακρινοί απόγονοι μας; Ίσως να έχουν τη δυνατότητα να καταφύγουν σε περιοχές γύρω από μαύρες τρύπες που εκλύουν ενέργεια υπό μορφή ακτινοβολίας Hawking. Οι μαύρες τρύπες με τη μεγαλύτερη μάζα μπορούν να ζήσουν για πάνω από 10^100 χρόνια, αλλά κι αυτές θα εξαφανιστούν. Μήπως μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα τεχνητό Σύμπαν; Ο Ιάπωνας αστροφυσικός και εισηγητής της Θεωρίας των Υπερχορδών Michio Kaku εξέτασε το κατά πόσον οι γνωστοί φυσικοί νόμοι επιτρέπουν σε έναν τεχνολογικά υπερεξελιγμένο πολιτισμό να δημιουργήσει ένα νέο Σύμπαν και να επιβιώσει για πάντα. Ανακάλυψε πως η δημιουργία τεχνητών Συμπάντων είναι εφικτή, τουλάχιστον θεωρητικά! Ας δούμε πως θα μπορούσε να γίνει εφικτή η κατασκευή τεχνητών Συμπάντων.

Για να μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο Σύμπαν, πρέπει πρώτα να βρούμε έναν τρόπο να χειραγωγήσουμε αποφασιστικά τον χωρόχρονο και την βαρύτητα. Για να το καταφέρουμε όμως, πρέπει πρώτα να αποκρυπτογραφήσουμε τα μυστικά του ίδιου του Σύμπαντος, από την κλίμακα του πολύ μεγάλου ως την κλίμακα του πολύ μικρού. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια Θεωρία των Πάντων. Η θεωρία αυτή πρέπει να εξηγεί τις τέσσερις δυνάμεις της φύσης, την βαρύτητα, τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή πυρηνική και την ασθενής πυρηνική δύναμη. Η Θεωρία Μ αποτελεί μετεξέλιξη της Θεωρίας των Χορδών και θεωρείται ως ο καλύτερος υποψήφιος για την ανακάλυψη της Θεωρίας των Πάντων. Σύμφωνα μάλιστα με αυτή την θεωρία, το Σύμπαν μας δεν είναι παρά ένα από τα αμέτρητα Σύμπαντα που υπάρχουν, το καθένα με τους δικούς του φυσικούς νόμους, ενώ κάποια από αυτά ίσως να μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή.

Για να μετακομίσουμε σε άλλα Σύμπαντα ή να φτιάξουμε ένα δικό μας πρέπει να αναπτύξουμε τον κατάλληλο τεχνολογικό εξοπλισμό και τις επαρκείς ποσότητες ενέργειας. Αν επεκτείνουμε την παγκόσμια οικονομία και παραγωγή ενέργειας κατά 3% ετησίως, μπορούμε να το καταφέρουμε. Με τον διαστημικό αποικισμό μπορούμε να το καταφέρουμε χωρίς να καταστρέψουμε τη Γη μας. Οι σημερινές ποσότητες ενέργειας που παράγουμε είναι άχρηστες για την δημιουργία τεχνητών Συμπάντων, για αυτό θα χρειαστούμε εξωτικές πηγές ενέργειας.

Αν θέλουμε να κατασκευάσουμε κάτι, πρέπει να ξέρουμε τα πάντα για αυτό. Αυτό ισχύει και για την δημιουργία νέων Συμπάντων. Μέχρι να χρειαστεί να φτιάξουμε νέα Σύμπαντα, ίσως να έχουμε αποικίσει όλο το Σύμπαν (αν βέβαια επιβιώσουμε). Ήδη έχει εξακριβωθεί η ύπαρξη εξωπραγματικών αντικειμένων όπως η αντιύλη, οι μαύρες τρύπες τα νετρίνα, τα σωματίδια W και Z και τα κουάρκ. Φανταστείτε τι θα ξέρουμε στο μακρινό μέλλον. Επιπλέον, θα χρειαστούμε να γνωρίζουμε και τους τρόπους για την μεταφορά μας σε άλλα Σύμπαντα, όπως υπερμαζικές μαύρες τρύπες.

Στο μακρινό μέλλον, αν καταφέρουμε να αναπτύξουμε την τεχνολογία για τη δημιουργία νέων Συμπάντων, φανταστείτε σε τι βαθμό εξέλιξης θα είμαστε. Ίσως με τεχνολογίες όπως η γενετική και η νανοτεχνολογία, αλλά και με τεχνολογίες που σήμερα δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε, να μπορέσουμε να ζήσουμε για πάντα και να καλύπτουμε τεράστιες αποστάσεις. Έτσι θα μπορούμε να κατασκευάζουμε τεράστιες εγκαταστάσεις στο διάστημα που θα μας επιτρέπουν να μετακομίζουμε στο Σύμπαν που θέλουμε ή ακόμα και να φτιάξουμε ένα νέο Σύμπαν. Μια από τις εγκαταστάσεις αυτές θα ήταν επιταχυντές σωματιδίων για τη παραγωγή αντιύλης. Τέτοιες κατασκευές θα αποτελούνται από μαγνήτες τοποθετημένους σε δορυφόρους και πλανήτες, για να εκτρέψουν τα σωματίδια.

Βέβαια η ύπαρξη άλλων Συμπάντων δεν προβλέπεται μόνο από την Θεωρία Μ. Πάρτε για παράδειγμα ορισμένες εκδοχές του Πληθωριστικού Μοντέλου του Σύμπαντος, το οποίο προτάθηκε ως απάντηση στα προβλήματα που άφησε άλυτη η Θεωρεία της Μεγάλης Έκρηξης. Το Πληθωριστικό Μοντέλο βασίζεται στην ιδέα ότι το Σύμπαν για ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα σχεδόν αμέσως μετά την αρχική έκρηξη υπέστη μια απίστευτα επιταχυνόμενη διαστολή. Όμως δεν είναι απαραίτητο να μετακομίσουμε σε ήδη υπάρχοντα Σύμπαντα, μιας και θα μπορούσαμε ακόμη και να φτιάξουμε το δικό μας Σύμπαν. Αν διαβάσετε τις προτάσεις για τεχνητά Σύμπαντα και είστε έτοιμοι να με σκυλοβρίζετε, θα πρέπει να ξέρετε πως πολλές από τις κοσμολογικές θεωρίες που έχουν προταθεί ως τώρα δεν απαγορεύουν σε νοήμονα όντα τη δυνατότητα να δημιουργήσουν τον δικό τους κόσμο! Το αντίθετο μάλιστα!!

Πώς όμως θα μεταφερθούμε στο νέο Σύμπαν; Πολλοί προτείνουν ότι μόνο ύλη πολύ μεγάλης πυκνότητας μπορεί να δημιουργήσει γέφυρες μεταξύ διαφορετικών Συμπάντων. Ίσως με κάποια μορφή σκουληκότρυπας, μιας τετραδιάστατης γέφυρας που ενώνει δύο διαφορετικά σημεία του χώρου, να μας μεταφέρει στη νέα μας πατρίδα. Όμως ο Βρετανός αστροφυσικός Steven Hawking προειδοποιεί πως η σκουληκότρυπα μπορεί άνετα μέσα σε απειροελάχιστο χρόνο να καταρρεύσει. Ίσως χρειαστεί η χρήση αρνητικής μάζας για να σταθεροποιηθεί η σκουληκότρυπα. Για να μην πεθάνουν οι απόγονοι μας από την επίδραση της ακτινοβολίας κατά το ταξίδι, ίσως να αποθηκεύσουν το γενετικό τους υλικό σε σπόρους εξωτικής τεχνολογίας για να αντέξει στο ταξίδι.

Οι παραπάνω πληροφορίες αντλήθηκαν από το περιοδικό Science Illustrated, τεύχος 18, Σεπτέμβριος 2006. Επιπλέον πληροφορίες θα βρείτε στο http://www.aleph.se/Trans/Global/Omega/baby.txt και στο http://www.droppingknowledge.org/web/thedrop/2006/08/08/creating-a-new-universe/#more-209

Εδώ όμως έχω να κάνω μια απορία. Μήπως και το Σύμπαν στο οποίο ζούμε είναι τεχνητό;

Το χρώμα των άστρων

Όταν βλέπουμε τα αστέρια κάθε βράδυ στον ουρανό, τα βλέπουμε ως λευκές κουκκίδες. Είναι όμως λευκές; Όχι, αφού ανάλογα με τη θερμοκρασία τους έχουν και αντίστοιχο χρώμα. Ανάλογα με τη θερμοκρασία και το χρώμα τους, τα αστέρια χωρίζονται σε κατηγορίες.

Τα άστρα σαν το 10 Σαύρας είναι ομάδας Ο και είναι ελάχιστα, με μπλε χρωματισμό και επιφανειακή θερμοκρασία που ξεπερνά τους 25.000 βαθμούς Κελσίου.
Τα άστρα σαν τον Ρίγγελ του Ωρίωνα είναι ομάδας Β, με γαλάζιο χρώμα και θερμοκρασία από τους 25.000 ως τους 11.000 βαθμούς Κελσίου.
Άστρα σαν τον Σείριο του Μεγάλου Σκύλου και τον Βέγα της Λύρας είναι άστρα τύπου Α, με λευκό χρώμα και θερμοκρασία από 11.000 εως 7.500 βαθμούς Κελσίου.
Άστρα σαν τον Προκύωνα του Μικρού Σκύλου ανήκουν στη κατηγορία F, με λευκό χρωματισμό και θερμοκρασία από 7.500 ως 6.000 βαθμούς Κελσίου.
Άστρα σαν τον Ήλιο μας, που είναι τύπου G, έχουν θερμοκρασία από 6.000 ως 5.000 βαθμών Κελσίου και κιτρινωπό χρωματισμό.
Τα άστρα τύπου Κ όπως ο Λαμπαδίας του Ταύρου και ο Αρκτούρος του Βοώτη αποτελούν το 10% των άστρων του Γαλαξία μας, έχουν πορτοκαλί χρωματισμό και θερμοκρασία από 5.000 ως 3.500 βαθμούς Κελσίου.
Τέλος άστρα σαν τον Μπετελγκέζ του Ωρίωνα και τον Αντάρη του Σκορπιού είναι τύπου Μ με κόκκινο χρώμα και θερμοκρασία από 3.500 ως 2.000 βαθμούς Κελσίου.

Θα μπορούσαν όμως να υπάρχουν πράσινα αστέρια; Ένα άστρο εκπέμπει σε ένα ευρύ μήκος κύματος και έτσι τα "πράσινα" άστρα εκπέμπουν επίσης πολύ μπλε και κίτρινο φως. Το οπτικό μας σύστημα αντιλαμβάνεται αυτή την ανάμειξη χρωμάτων ως άσπρο και όχι πράσινο. Είναι τα άστρα τύπου Α που θα φαίνονταν πράσινα αν η όραση μας το επέτρεπε.

Καφέ άστρα; Μπορούν να υπάρχουν άστρα καφέ χρώματος; Υπάρχουν και ονομάζονται καφέ νάνοι. Οι καφέ νάνοι δεν είναι ακριβώς άστρα. Είναι υποαστρικά αντικείμενα που η μάζα τους είναι τόσο μικρή, που δεν επιτρέπει την διαδικασία των θερμοπυρηνικών αντιδράσεων  ώστε να ακτινοβολούν όμως αστέρια σαν τον Ήλιο. Οι καφέ νάνοι είναι πολύ μικροί για να θεωρούνται αστέρια, μα και πολύ μεγάλοι για να θεωρούνται πλανήτες. Ποιος ξέρει όμως; Ίσως κάπου στο Σύμπαν λοιπόν βρούμε και μοβ ή μαύρα άστρα.

Πόσα αστέρια υπάρχουν στον γαλαξία μας;

Μέχρι πρόσφατα υπολογίζαμε πως ο Γαλαξίας μας αποτελείται από 200 δισεκατομμύρια άστρα, ένα από αυτά είναι ο Ήλιος μας. Επίσης θεωρούσαμε πως τα περισσότερα άστρα στον Γαλαξία μας είναι μέλη αστρικών συστημάτων. Όμως οι αστρονόμοι Todd Henry και Wei-Chun Jao άλλαξαν τα πράγματα. Μέσα στο πρόγραμμα RECONS μελέτησαν την κοντινή γειτονιά του Ήλιου, μέχρι την απόσταση των 33 ετών φωτός, για νέα αστέρια. Ανακάλυψαν 341 νέα άστρα, από τα οποία 236 είναι κόκκινοι νάνοι!

Αυτή η ανακάλυψη αλλάζει τους υπολογισμούς, που πλέον κάνουν λόγω για 500 δισεκατομμύρια άστρα στον Γαλαξία μας, από τα οποία το 69% είναι κόκκινοι νάνοι. Ο Tedd Henry πιστεύει πως δεν αποκλείεται να ανακαλύψουνε την Νέμεσις, ένα υποθετικό άστρο που γυρίζει γύρω από τον Ήλιο. Επίσης αυτή η νέα ανακάλυψη επηρεάζει και την αστροβιολογία, Βλέπετε οι κόκκινοι νάνοι είναι καλοί υποψήφιοι για να έχουν γύρω τους πλανήτες με ζωή!

Πηγές: Science Illustrated τεύχος 22 Ιανουάριος 2007
Astronomy Now January 2007

Κι όμως δεν είναι ο μοναδικός γαλαξίας σε όλο το Σύμπαν, ούτε ο μεγαλύτερος. Υπάρχουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες στο Σύμπαν, το οποίο δεν είμαστε σίγουροι πόσο μεγάλο είναι. Επίσης ο μεγαλύτερος γαλαξίας που έχουμε βρει είναι ο IC 1101, ο οποίος αποτελείται από 100 τρισεκατομμύρια άστρα! Και δεν αποκλείεται να βρούμε γαλαξίες μεγαλύτερους απ' αυτόν.

Με τόσα πολλά άστρα και γαλαξίες, ποιος ξέρει τι συμβαίνει κάπου εκεί πέρα αυτή τη στιγμή; Αμέτρητες ιστορίες που μας περιμένουν να τις ανακαλύψουμε. Αν δεν τα κάνουμε μπάχαλο και καταφέρουμε να εξελιχθούμε σε νοήμων είδος, θα βρούμε ιστορίες μπροστά στις οποίες θα ωχριά κάθε φαντασία. Το Σύμπαν κρύβει πολλές εκπλήξεις. Κι εμείς είμαστε κομμάτια του Σύμπαντος. Για σκεφτείτε το λίγο...

Ρώσικος Κοσμισμός

Ο Ρώσικος Κοσμισμός είναι ένα κοσμοκεντρικό φιλοσοφικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα και προτείνει την επέκταση του ανθρώπου στο Σύμπαν για την εξασφάλιση της επιβίωσης του. Η φιλοσοφία του Κοσμισμού συνδυάζει θρησκευτικά και ηθικά στοιχεία, μια ιστορία και φιλοσοφία της αρχής, της εξέλιξης και της μελλοντικής ύπαρξης του Κόσμου και της ανθρωπότητας, ενώ συγχωνεύει στοιχεία από φιλοσοφία της Ανατολής και της Δύσης και δανείζεται στοιχεία από τη Ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολλές ιδέες του Ρώσικου Κοσμισμού μελετούνται έντονα από τους τρανσουμανιστές, τους υποστηριχτές του τρανσουμανιστικού κινήματος που προτείνει την αναβάθμιση του ανθρώπου.

Ο εμπνευστής του Ρώσικου Κοσμισμού ήταν ο Nikolai Fyodorovich Fyodorov (1828-1903), ένας άνθρωπος γνωστός για τις ιδέες του για την επέκταση του ορίου της ζωής των ανθρώπων με επιστημονικά μέσα, την αθανασία και την νεκρανάσταση. Ο Konstantin Tsiolkovsky (1857-1935) ήταν ο πατέρας της διαστημικής εξερεύνησης και της αστροναυτικής, ο οποίος το 1903 δημοσίευσε το βιβλίο "The Exploration of Cosmic Space by Means of Reactive Devices (Rockets)" που αποτελούσε την πρώτη σοβαρή πραγματεία για τα διαστημικά ταξίδια. Ο Tsiolkovsky πίστευε ότι ο αποικισμός του διαστήματος θα οδηγήσει στην τελειοποίηση της ανθρωπότητας, ακόμη και στην αθανασία, και ανέπτυξε τις ιδέες του πανψυχισμού (το Σύμπαν σαν οργανισμός) και του "radiant mankind". Άλλοι κοσμιστές ήταν ο Vladimir Vernadsky (1863-1945), ο οποίος ανέπτυξε την ιδέα της νοόσφαιρας (συνύπαρξη της ανθρώπινης με τη τεχνητή νόησης), και ο Alexander Chizhevsky (1897-1964), ο εμπνευστής της Ηλιοβιολογίας.

Ουσιαστικά ο Ρώσικος Κοσμισμός χωράει σε μια μόνο φράση του Tsiolkovsky: "Η Γη είναι το λίκνο της διανόησης, μα κανείς δεν μπορεί να ζει για πάντα σε ένα λίκνο"

Το Σύμπαν μέσα μου

Κάθε φορά που χαζεύω τα άστρα στον ουρανό, κάθε φορά που κάνω τα εικονικά μου ταξίδια στο Σύμπαν με το Celestia, κάθε φορά που κοιτάζω τις φωτογραφίες από τα διαστημικά τηλεσκόπια και τα αστεροσκοπεία, πάντα μου έρχονταν μια σειρά ερωτημάτων. Τι είμαι; Ποια είναι η θέση μου στο Σύμπαν; Ποιος ο ρόλος μου σε αυτό;

Εγώ και άλλοι 7.000.000.000 άνθρωποι ζούμε σε έναν πλανήτη, τη Γη. Η Γη έχει διάμετρο 12.760 χιλιόμετρα και γυρίζει γύρω από ένα άστρο, τον Ήλιο. Ο Ήλιος είναι 100 φορές μεγαλύτερος από τη Γη, αλλά δεν είναι παρά ένας κίτρινος νάνος χαμένος κάπου στον Γαλαξία μας. Ο Γαλαξίας μας αποτελείται από 500.000.000.000 άστρα και με τη σειρά του δεν είναι παρά ένας ασήμαντος γαλαξίας, χαμένος ανάμεσα στους δισεκατομμύρια γαλαξίες με τα δισεκατομμύρια άστρα τους ο καθένας κάπου στο Σύμπαν. Κι αν σκεφτούμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν από τα υπόλοιπα άστρα, που ακόμη και με τη μέγιστη ταχύτητα θέλουμε αιώνες να τις καλύψουμε, ποιο είναι το μέγεθος της ανθρωπότητας; Σε ένα απέραντο Σύμπαν, τι δουλειά έχω εγώ; Δεν είμαι ούτε καν κόκκος άμμου, ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό. Νιώθω το βάρος του Σύμπαντος να με συντρίβει, νιώθω πως ότι και να κάνω θα είναι μάταιο. Ακόμη και η ίδια η ζωή μου είναι μάταιη. Κι όμως υπάρχω!

Αφού το Σύμπαν είναι αχανές, ποια είναι η θέση μου και ο ρόλος μου; Ξέρω ότι τα πάντα στο Σύμπαν δημιουργήθηκαν στις θερμοπυρηνικές καρδιές των άστρων. Το οξυγόνο στον αέρα, ο πυρίτιο στους βράχους, ο άνθρακα στο D.N.A. κάθε μορφής ζωής (όπως εγώ), ο χρυσός στα κοσμήματα, ο υδράργυρος στα θερμόμετρα, το ουράνιο στα εργαστήρια, όλα δημιουργήθηκαν στους πυρηνικούς κλιβάνους των άστρων. Με τον θάνατο τους τα αστέρια εμπλουτίζουν το διαστρικό χώρο με υλικά για νέα άστρα, νέους πλανήτες, νέες μορφές ζωής και νέους πολιτισμούς. Όλοι εμείς στη Γη είμαστε αστρόσκονη. Είμαι και εγώ αστρόσκονη. Υπάρχω χάρις τα άστρα, οπότε μήπως δεν ζω στα κουτουρού; Μήπως η ζωή μου δεν είναι τόσο μάταιη όσο φοβόμουν;

Κατά κάποιο τρόπο, το Σύμπαν θέλησε να ζω. Γιατί; Ο μεγάλος αστροφυσικός Carl Sagan είχε πει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε το μέσο με το οποίο το Σύμπαν ανακαλύπτει τον εαυτό του. Αν είναι έτσι, τότε η ζωή μου δεν είναι μάταιη. Διαθέτω νοημοσύνη, την αξιοποιώ για να μαθαίνω και να ζω, κι όμως το ίδιο κάνει και το Σύμπαν μέσω εμένα. Δεν είμαι απλά ένα κομμάτι του Σύμπαντος, είμαι ένα από τα χιλιάδες πρόσωπα του. Κι όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο μεγαλώνει ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι σε οτιδήποτε. Αυτό που νιώθω δεν μπορώ να το περιγράψω με το πιθηκανθρωπίστικο λεξιλόγιο μου, ούτε να το συλλάβω με τον καθυστερημένο μου εγκέφαλο, κι όμως κάτι υπάρχει.

Κι αν στη Γη υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι και κοσμοθεωρίες, τι γίνεται πέρα από τον πλανήτη μας; Γιατί να περιορίζουμε τη φράση του Sagan μόνο στον άνθρωπο; Γιατί να μην ισχύει και για όλους τους εξωγήινους πολιτισμούς που βρίσκονται εκεί έξω και περιμένουν υπομονετικά να τους ανακαλύψουμε; Ανάμεσα στις βίαιες καταστάσεις γέννησης, εξέλιξης και θανάτου που ξεσπούν στο Σύμπαν, υπάρχει κρυμμένο ανάμεσα στα ζεστά νέφη αερίων και σκόνης το αίσθημα της αγάπης και της αδελφότητας, γιατί όλοι μας στο Σύμπαν είμαστε κάτι παραπάνω από αδέλφια. Είμαστε ένα, και εγώ είμαι ένα από το ένα.

Υπάρχω. Υπάρχω για να εξερευνώ και να θαυμάζω το Σύμπαν. Υπάρχω για να διαδώσω και σε όλους το αίσθημα που νιώθω, ένα αίσθημα τόσο απόκοσμο και θαυμαστό που ως γνήσιος Homo Sapiens δεν μπορώ να το περιγράψω. Υπάρχω για έναν ανώτερο σκοπό και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με όλους τους κατοίκους της Γης, ανεξαρτήτου καταγωγής και απόψεων. Υπάρχω και δημιουργώ... χάρις το Σύμπαν.