Μόνο τόσο την αγαπάς;

Ένα απ' τα τραγουδάκια που έκαναν θραύση όλο το καλοκαίρι, και που ακούγονται ακόμη και τώρα, είναι το "Τόσο περίπου σ' αγαπώ" του Νίνο Ξιπολιτά. Στο συναρπαστικό και βαθυστόχαστο αυτό άσμα, ο ξυπόλητος πρίγκηψ πετάει το εξής κορυφαίο...

"Από τη Γη ως το Φεγγάρι και απ το Φεγγάρι πίσω εδώ και όλο αυτό κάν' το επί 1.000 τόσο περίπου σ’ αγαπώ"

Ας κάνουμε τα μαθηματικά, να δούμε πόσο αγαπάει την κοπελιά του ο ξυπόλητος φίλος μας. Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι περίπου 384.000 χιλιόμετρα. Επί δύο μας κάνει 768.000 χιλιόμετρα. Επί χίλια μας κάνει 768.000.000 χιλιόμετρα.

768 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτή είναι περίπου η μέση απόσταση Δίας - Ήλιος. Ο Δίας όμως δεν είναι ότι ποιο μακρινό υπάρχει στο Ηλιακό μας Σύστημα. Ακόμη όμως κι αυτό δεν είναι ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό του Σύμπαντος, όπου θα συναντήσουμε αποστάσεις που μετριούνται σε τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα! Μάλιστα το ποιο μακρινό αντικείμενο που έχουμε βρει μέχρι τώρα είναι ένας μικρός γαλαξίας με το όνομα UDFj-39546284. Ο γαλαξίας αυτός απέχει από εμάς 13,42 δισεκατομμύρια έτη φωτός, δηλαδή 13,42 δισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα! Όμως παράλληλα το Σύμπαν φουσκώνει σαν μπαλόνι, με αποτέλεσμα η πραγματική του απόσταση να υπολογίζεται στα 32,7 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Σωστά καταλάβατε, μιλάμε για... 32,7 δισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα!!

Μια ακτίνα φωτός, η οποία ταξιδεύει με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, καλύπτει την απόσταση του ξυπόλητου Καζανόβα μας σε λιγότερο από 1 ώρα. Ωστόσο θέλει πάνω από 32 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει στο UDFj-39546284. Και εδώ θα κάνω μια μικρή ερώτηση...

ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΣΟΥ ΡΕ;

Είτε μας αρέσει είτε όχι, κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα μετρήσεις. Η αγάπη είναι ένα απ' αυτά. Δεν τη μετράς, λες και είναι πατάτες. Την προσφέρεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι κολοκύθια τούμπανα.

Άγιο Βαλεντίνος τώρα και τ' αφτιά μας κουνιούνται

Μου αρέσει να γίνομαι δικαστής των άλλων και να κατακρίνω τους άπαντες, χωρίς να κοιτάω τη δική μου καμπούρα μου. Σήμερα λοιπόν ως μίζερος που είμαι, θα σχολιάζω την μανία του Άγιου Βαλεντίνου. Ήρθε λοιπόν η μέρα αυτή και κλασσικά γίνεται της τρελής. Αρκουδάκια, καρδούλες, γλυκανάλατα τραγουδάκια, σέξι εσώρουχα, προφυλακτικά με ανοιχτήρι κονσέρβας και γεύση χοιρινό με σέλινο, αφιερώματα, ευχές και κάθε άλλη μπουρδίτσα που γίνεται μόδα της μιας ημέρας. Ναι, μπούρδα! Μ' εκνευρίζει η θεοποίηση της "γιορτής" αυτής, και ακόμη περισσότερο οι λοβοτομημένοι που γιορτάζουν την ημέρα αυτή και μόνο. Άνθρωποι που περιμένουν μια συγκεκριμένη μέρα για να τιμήσουν και να αναζωπυρώσουν τον έρωτα τους, ο οποίος στο μεταξύ είναι έτσι κι αλλιώς ποιο τραγικά βυθισμένος και απ' τον Τιτανικό, θα έπρεπε να βαφτούν μπλε και να πέσουν στη θάλασσα. Όχι άλλη υποκρισία γαμώτο μου!!!

Νομίζετε ότι τελειώσαμε; Όχι βέβαια! Μη ξεχνάμε μερικούς σκοταδόψυχους, που έχουν κηρύξει πόλεμο στην αγάπη και θέλουν τους πάντες δυστυχισμένους. Σαν τα μούτρα τους δηλαδή, μιζέρια και κατάθλιψη. Και φυσικά δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν την μανία να ψάχνουν τον οικουμενικά τέλειο έρωτα (άσχετα αν δεν υπάρχει) και μάλιστα μέσα σε περιοδικά, εκπομπές και ιστοσελίδες. Προβατάκια του κάθε άσχετου δηλαδή. Και μη ξεχνάμε μερικούς "προχωρημένους" που με την επική και βαθυστόχαστη φιλοσοφία "κάθε μέρα μακαρόνια;" κάνουν ότι γουστάρουν, παίζουν με τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους και μετά τους πετάνε σαν στημένη λεμονόκουπα. Κλασσικοί παρτάκιδες που εξισώσουν ένα όμορφο συναίσθημα... μ' ένα πιάτο φαΐ. Και κλείνουμε με τους "κριτές των πάντων" που όχι μόνο νομίζουν ότι ξέρουν πως θα έπρεπε να αγαπάνε οι ερωτευμένοι, αλλά μας σπάνε και τα νεύρα με το να μας επισυνάπτουν οτιδήποτε θεωρούν "ελαττωματικό" σ' εμάς. "Δεν αγαπάτε σωστά γιατί μπλα μπλα μπλα, ενώ θα έπρεπε να αγαπάτε αλλιώς δηλαδή μπλα μπλα μπλα", με ύφος 100 καρδιναλίων να προσβάλει την νοημοσύνη μας.

Κολοκύθια τούμπανα! Εγώ προσωπικά γουστάρω αγνή, πραγματική, ειλικρινή αγάπη. Η αγάπη είναι ελευθερία και η ελευθερία είναι αγάπη. Όλα τα υπόλοιπα είναι μαλακίες...