2 πλευρές στο ίδιο νόμισμα

Τα φαινόμενα απατούν. Μια φράση που έχουμε βαρεθεί να την ακούμε αλλά ποτέ δεν την εφαρμόζουμε. Αν την εφαρμόζαμε, θα βλέπαμε ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Αν ίσχυε το "what you see is what you get", θα πιστεύαμε ακόμη ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι οι ασθένειες είναι κατάρες του πανάγαθου Θεού. Κολοκύθια τούμπανα δηλαδή! Κι αν πιστεύετε ότι τα παραπάνω αποτελούν παραδείγματα που αφορούν παλιότερες εποχές, ξανασκεφτείτε το. Μια ποιο προσεκτική ματιά να ρίξετε και θα βρείτε ουκ ολίγα κατάλοιπα του παρελθόντος να παρασιτούν στην εποχή μας. Ένα από αυτά είναι η αντιμετώπιση της πραγματικότητας από την "κοινή γνώμη".

Καταρχάς πρέπει επιτέλους να ξεκαθαρίσουμε ότι η "κοινή γνώμη" δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της κοινωνία (στην οποία είσαι τμήμα της) να σου διδάσκει τον "σωστό" τρόπο σκέψης, από το σχολείο και τους γονείς ως τον εργοδότη και την κυβέρνηση. Ο μεγάλος συγγραφέας και επιστήμονας Ισαάκ Ασίμοφ είχε πει πως η συγκέντρωση γνώσεων από την επιστήμη είναι πολύ ταχύτερη από την συγκέντρωση σοφίας απ' την κοινωνία. Και έχει δίκιο. Την ίδια ώρα που η επιστήμη ξεκλειδώνει τα μυστικά του Σύμπαντος γρηγορότερα απ' το φως, το εκπαιδευτικό σύστημα ενημερώνεται ποιο αργά και από μισοπεθαμένο σαλιγκάρι. Αποτέλεσμα είναι η επιβίωση προϊστορικών αντιλήψεων, όπως ο διπολικός τρόπος αντιμετώπισης της πραγματικότητας.

Τι εννοώ "διπολικός"; Η επιστήμη απέδειξε ότι ο άνθρωπος, η κοινωνία, το φυσικό περιβάλλον, ο πλανήτης και το υπόλοιπο Σύμπαν μπορούν να περιγραφούν σαν ένα πλέγμα, όπου τα πάντα αλληλοσυνδέονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Λόγο λοιπόν της εκπληκτικής πολυπλοκότητας του Σύμπαντος, δεν υπάρχουν όρια και περιορισμοί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πολυπλοκότητα του Σύμπαντος να γεννά μια επική ποικιλία μεταβλητών, ιδεών, παραγόντων, λύσεων. Η καθημερινότητα δεν διαφέρει καθόλου. Στο ίδιο Σύμπαν ζούμε όλοι μας άλλωστε. Θέματα της επικαιρότητας όπως η υπερθέρμανση της Γης δεν έχουν πάντα απλές λύσεις, μιας και θα συναντήσουμε μια τρελή πληθώρα μεταβλητών. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το ν' αντιμετωπίσεις ένα πολύπλοκο Σύμπαν και μια πολύπλοκη κοινωνία με περιορισμένο τρόπο σε κάθε θέμα, αποκόπτοντας μάλιστα πολύ περισσότερες υπαρκτές επιλογές, δεν είναι καθόλου καλή ιδέα.

Κι όμως η κοινή γνώμη το κάνει. Σύμφωνα με αυτήν, στα πάντα επικρατούν μόνο 2 ιδέες-μεταβλητές-σκέψεις-λύσεις-οτιδήποτε. 2 πόλοι ακραίοι και εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Τρίτες εναλλακτικές δεν υπάρχουν καν, 2 και μόνο 2. Αυτό ονομάζω "διπολική αντιμετώπιση της πραγματικότητας". Το αποτέλεσμα είναι ηλίθια ψευτοδιλήμματα της φάπας όπως "άσπρο ή μαύρο", "εξερεύνηση του διαστήματος ή φροντίδα στα φτωχά παιδάκια", "ευρώ ή δραχμή", "Χρυσή Αυγή ή Συ.Ριζ.Α", "Έλληνας ή Αλβανός", "Χίτλερ ή Στάλιν", "δεξιός ή αριστερός", "Χριστιανός ή 12θεϊστής", "Justin Bieber ή σκυλάδικα". Η τρίτη επιλογή (και τέταρτη και πέμπτη και έκτη και...) πήγε βόλτα. 2 μόνο λύσεις. Το να μην επιλέξεις τίποτα δεν υφίσταται. Πρέπει να επιλέξεις ένα από τα 2 πράγματα, ακόμη κι αν είναι τα ίδια σκατά και τα 2 τους.

Ένας άνθρωπος που βλέπει τα προβλήματα ως “άσπρο ή μαύρο”, “κόκκινοι ή μπλε”, “φιλελεύθεροι ή συντηρητικοί”, “ρεπουμπλικάνοι ή δημοκρατικοί”, είναι ένας άνθρωπος με δισδιάστατο νου, διπολικό νου, ηλίθιο νου, διχοτομημένο νου. Ένας άνθρωπος που σκέφτεται έτσι πάντα θα κοιτάει τα κοινωνικά προβλήματα σαν “εγώ ή εσύ” και όχι “εμείς ή το πρόβλημα”. Αυτά τα άτομα θα διαλέξουν στρατόπεδο και θα κάνουν τα πάντα για να δαιμονοποιήσουν και να ταμπελοποιήσουν τους αντίδικους τους. Θα έχουν φτωχές ικανότητες επικοινωνίας, θα είναι αυθάδεις, αγενείς, είρωνες και θα τσουβαλοποιήσουν όλους τους υπόλοιπους που απλά δεν σκέφτονται όπως αυτοί. Είναι πραγματικά θλιβερό. Αυτά τα άτομα δεν καταλαβαίνουν ότι με την συμπεριφορά τους δεν βοηθούν στο να λυθούν τα προβλήματα της Ανθρωπότητας, μα αντιθέτως δημιουργούν περισσότερα! Ω ρε γέλια...

Περισσότερο γέλιο όμως πέφτει όταν 2 φαινομενικά διαφορετικές προτάσεις έχουν την ίδια βάση. Όπως οι 2 πλευρές του ίδιου νομίσματος, έτσι και 2 ιδεολογίες μπορεί να μοιάζουν καταπληκτικά μεταξύ τους και να τσακώνονται επειδή διαφέρουν σε λεπτομέρειες. Ίδιο ιδεολογικό υπόβαθρο, ίδια συμπεριφορά, διαφορετικό αποτέλεσμα. Μα είναι δυνατόν 2 εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις να είναι στην πραγματικότητα ίδιες; Κι όμως γίνεται! Ακολουθούν μερικά παραδείγματα, κάποια σοβαρά και κάποια λιγότερο σοβαρά.

Καφέ - σκούροι πράσινοι. Καφέ θεωρούνται οι άνθρωποι που θεωρούν ότι ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από το φυσικό περιβάλλον, άρα έχει το δικαίωμα να βιάζει τον πλανήτη του στο όνομα της προόδου. Από την άλλη πλευρά έχουμε τους σκούρους πράσινους, που θεωρούν ότι ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από το φυσικό περιβάλλον, άρα είναι ένα τερατούργημα που πρέπει να αφανιστεί... ή έστω να επιστρέψει στα δέντρα. Προσέξατε κάτι; Και οι 2 τους κάνουν το ίδιο ακριβώς απαράδεκτο λάθος, να αποκόβουν τον άνθρωπο από το υπόλοιπο Σύμπαν. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι κομμάτι του φυσικού περιβάλλοντος και πολίτης του Σύμπαντος! Ακολουθεί τους νόμους της φύσης που ισχύουν παντού, αποτελείται από άτομα και μόρια που δημιουργηθήκαν από κατεστραμμένα αστέρια, έχει την ίδια οργανική χημεία που έχει κάθε ζωντανός οργανισμός στη Γη, επηρεάζεται από φυσικά φαινόμενα, αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα της εξέλιξης της ζωής. ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΗ ΓΗ!!! Πως είναι δυνατόν να θεωρείται ξεκάρφωτος απ' το υπόλοιπο φυσικό περιβάλλον;

Καπιταλιστές - κομμουνιστές, μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί, λάτρεις του ευρώ - λάτρεις της δραχμής κ.λ.π.. Δεν θα πω πολλά. Οι μεν θέλουν να συνεχιστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα όπως είναι, οι δε θέλουν προσαρμογή του χρηματοπιστωτικού συστήματος μήπως γίνει ποιο ανθρώπινο. Και οι 2 όμως δέχονται την ύπαρξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος σαν κάτι το αυτονόητο και ορθολογικό, με ότι φυσικά συνεπάγεται αυτό. Και οι 2 βέβαια θα στηρίξουν τις απόψεις τους μέχρι εσχάτων, ακόμη κι αν χρειαστεί να διαδώσουν και οι 2 τους ελεεινά ψέματα που προσβάλουν την νοημοσύνη μας. Αν όμως τους προτείνεις την ολοκληρωτική κατάργηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την διακήρυξη των φυσικών πόρων του πλανήτη ως παγκόσμια κοινή κληρονομιά, καθώς και την αξιοποίηση του επιστημονικού ορθολογικού τρόπου σκέψης για την ανακάλυψη της αλήθειας, θ' ακούσεις μπινελίκια και από τα 2 στρατόπεδα.

Και για όσους αναρωτιούνται τι εννοώ, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω ντοκιμαντέρ :-)

Μηδενιστές - ψευτοψαχμένοι. Οι μηδενιστές είναι εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους ανθρώπους της επιστήμης, αλλά απορρίπτουν κάθε νέα ιδέα και γνώση απλά και μόνο επειδή "δεν είναι ρεαλιστική και σύμφωνη με όσα ξέρουμε". Από την άλλοι και οι ψευτοψαχμένοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανθρώπους της επιστήμης, αλλά αναμεταδίδουν κάθε άκυρη ραδιοαρβύλα που βρίσκουν απλά και μόνο επειδή είναι "ανατρεπτική και κουλ". Αποτέλεσμα είναι, για παράδειγμα, οι μεν να είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει ζωή και στο υπόλοιπο Σύμπαν, ενώ οι δε να είναι σίγουροι ότι υπάρχουν εξωγήινοι και κάνουν μυστικές συμφωνίες με κυβερνήσεις για την Νέα Τάξη Πραγμάτων κ.λ.π.. Κολοκύθια τούμπανα και οι 2 τους! Ένας πραγματικός άνθρωπος της επιστήμης κάνει αντικειμενική έρευνα και φροντίσει να είναι ουδέτερος. Δεν υπάρχει λοιπόν αποδοχή χωρίς μελέτη, ούτε απόρριψη χωρίς μελέτη. Και δυστυχώς το θέμα αυτό είναι σοβαρό, γιατί μηδενιστές και ψευτοψαχμένους θα βρούμε στα σχολεία, στην τηλεόραση και οπουδήποτε αλλού, να κάνουν τα μυαλά των ανθρώπων κομπόστα με τις βλακείες τους.

Μοδάτοι - αντιμοδάτοι. Πάμε τώρα σε περιπτώσεις λιγότερο σοβαρές μα εξίσου διαδεδομένες. Οι μοδάτοι τρώνε ότι επιτάσσει η μόδα, φοράνε ότι επιτάσσει η μόδα, βλέπουν στην τηλεόραση ότι επιτάσσει η μόδα, γράφουν στο Facebook ότι μπούρδα επιτάσσει η μόδα και σκέφτονται όπως επιτάσσει η μόδα. Δεν έχουν δική τους προσωπικότητα και κάνουν τα πάντα για να είναι μέσα στη μόδα. Από την άλλη πλευρά οι αντιμοδάτοι κάνουν τα πάντα για να μην τους πουν μοδάτους, ακόμη κι αν χρειαστεί να καταφύγουν σε υπερβολές. Αν για παράδειγμα είναι της μόδας να τρως ακρίδες, οι αντιμοδάτοι θα τρώνε κατσαρίδες απλά για να μην τους πουν μοδάτους. Και στις 2 περιπτώσεις όμως έχεις ανθρώπους που κάνουν ότι τους πει η μόδα, είτε εναλλακτική είτε mainstream. Ναρκισσισμός, γκλαμουριά, εγωκεντρισμός και επιδειξιομανεία χαρακτηρίσουν και τους μεν και τους δε. Οι μοδάτοι είναι τα λευκά πρόβατα, ενώ οι αντιμοδάτοι τα μαύρα πρόβατα. Μόνο στο χρώμα αλλάζουν, γιατί και οι 2 τους πρόβατα είναι!

Μη σας πω ότι και το να κράζεις την μόδα είναι πλέον μόδα ;-)

Χίτλερ - Στάλιν ή Κεμάλ. Αυτή η αντίθεση είναι τόσο ηλίθια που δεν θα έπρεπε καν να την αναφέρω, είναι όμως και τόσο επίκαιρη πλέον που μ' έτρωγαν τα χέρια μου. Σύμφωνα λοιπόν με μερικούς πατριώτες, όποιος δεν είναι Χιτλερικός είναι Σταλινιστής ή Κεμαλικός. Και φυσικά υπάρχουν και οπαδοί του Στάλιν που βλέπουν παντού Χιτλερικούς. Μάλιστα, φοβερή λογική. Το ενδεχόμενο να μη στηρίζουμε κανέναν μισάνθρωπο κωλοφασίστα δεν υπάρχει; Τρελοί όλοι σας!

Beliebers - Haters. Κλείνω με το ποιο ηλίθιο παράδειγμα που μπορούσα να σκεφτώ. Οι beliebers είναι κοριτσάκια που λατρεύουν τον Justin Bieber, αλλά δεν τον αγαπούν απλά. Μας σπάνε τ' αρχίδια κάθε γαμημένη φορά με τον κούκλο τους, πόσο ωραίος είναι, πόσο ταλαντούχος είναι, πόσο φιλάνθρωπος είναι, πόσο ποιο διάσημος και σημαντικός ακόμη κι απ' τον Michael Jackson είναι και ότι όλο το Σύμπαν οφείλει να περιστρέφεται γύρο απ' αυτόν. Από την άλλη έχουμε τους haters που αντιπαθούν τον Justin Bieber, αλλά δεν του αντιπαθούν απλά. Μας σπάνε τ' αρχίδια κάθε γαμημένη φορά για το πόσο πούστης είναι, πόσο ηλίθιος είναι, πόσο ατάλαντος είναι και ότι όλο το Σύμπαν οφείλει να του ρίξει μια κλωτσιά και να πάει από εκεί που ήρθε. Και φυσικά και οι 2 τους ασχολούνται κάθε γαμημένη φορά με το ίδιο πρόσωπο, έναν ατάλαντο σκατόφλωρο που σε λίγα χρόνια θα έχει ξεχαστεί. Μη μου τα πρήζετε και οι 2 σας γιατί καταντάτε το ίδιο ηλίθιοι!!

2 πλευρές, ίδιο νόμισμα λοιπόν. Και φυσικά δεν τελειώσαμε εδώ, μιας και με μια ποιο προσεκτική ματιά θα βρούμε ακόμη περισσότερα παραδείγματα. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν είσαι στην μια πλευρά του νομίσματος και αυτό έχει αρπάξει φωτιά, η λύση δεν είναι να πας στην άλλη πλευρά. Απλά πήδα απ' το νόμισμα! Φοβάμαι όμως ότι το "διαιρεί και βασίλευε" καλά κρατεί :-(

Ρώσικος Κοσμισμός

Ο Ρώσικος Κοσμισμός είναι ένα κοσμοκεντρικό φιλοσοφικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα και προτείνει την επέκταση του ανθρώπου στο Σύμπαν για την εξασφάλιση της επιβίωσης του. Η φιλοσοφία του Κοσμισμού συνδυάζει θρησκευτικά και ηθικά στοιχεία, μια ιστορία και φιλοσοφία της αρχής, της εξέλιξης και της μελλοντικής ύπαρξης του Κόσμου και της ανθρωπότητας, ενώ συγχωνεύει στοιχεία από φιλοσοφία της Ανατολής και της Δύσης και δανείζεται στοιχεία από τη Ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολλές ιδέες του Ρώσικου Κοσμισμού μελετούνται έντονα από τους τρανσουμανιστές, τους υποστηριχτές του τρανσουμανιστικού κινήματος που προτείνει την αναβάθμιση του ανθρώπου.

Ο εμπνευστής του Ρώσικου Κοσμισμού ήταν ο Nikolai Fyodorovich Fyodorov (1828-1903), ένας άνθρωπος γνωστός για τις ιδέες του για την επέκταση του ορίου της ζωής των ανθρώπων με επιστημονικά μέσα, την αθανασία και την νεκρανάσταση. Ο Konstantin Tsiolkovsky (1857-1935) ήταν ο πατέρας της διαστημικής εξερεύνησης και της αστροναυτικής, ο οποίος το 1903 δημοσίευσε το βιβλίο "The Exploration of Cosmic Space by Means of Reactive Devices (Rockets)" που αποτελούσε την πρώτη σοβαρή πραγματεία για τα διαστημικά ταξίδια. Ο Tsiolkovsky πίστευε ότι ο αποικισμός του διαστήματος θα οδηγήσει στην τελειοποίηση της ανθρωπότητας, ακόμη και στην αθανασία, και ανέπτυξε τις ιδέες του πανψυχισμού (το Σύμπαν σαν οργανισμός) και του "radiant mankind". Άλλοι κοσμιστές ήταν ο Vladimir Vernadsky (1863-1945), ο οποίος ανέπτυξε την ιδέα της νοόσφαιρας (συνύπαρξη της ανθρώπινης με τη τεχνητή νόησης), και ο Alexander Chizhevsky (1897-1964), ο εμπνευστής της Ηλιοβιολογίας.

Ουσιαστικά ο Ρώσικος Κοσμισμός χωράει σε μια μόνο φράση του Tsiolkovsky: "Η Γη είναι το λίκνο της διανόησης, μα κανείς δεν μπορεί να ζει για πάντα σε ένα λίκνο"

Το Σύμπαν μέσα μου

Κάθε φορά που χαζεύω τα άστρα στον ουρανό, κάθε φορά που κάνω τα εικονικά μου ταξίδια στο Σύμπαν με το Celestia, κάθε φορά που κοιτάζω τις φωτογραφίες από τα διαστημικά τηλεσκόπια και τα αστεροσκοπεία, πάντα μου έρχονταν μια σειρά ερωτημάτων. Τι είμαι; Ποια είναι η θέση μου στο Σύμπαν; Ποιος ο ρόλος μου σε αυτό;

Εγώ και άλλοι 7.000.000.000 άνθρωποι ζούμε σε έναν πλανήτη, τη Γη. Η Γη έχει διάμετρο 12.760 χιλιόμετρα και γυρίζει γύρω από ένα άστρο, τον Ήλιο. Ο Ήλιος είναι 100 φορές μεγαλύτερος από τη Γη, αλλά δεν είναι παρά ένας κίτρινος νάνος χαμένος κάπου στον Γαλαξία μας. Ο Γαλαξίας μας αποτελείται από 500.000.000.000 άστρα και με τη σειρά του δεν είναι παρά ένας ασήμαντος γαλαξίας, χαμένος ανάμεσα στους δισεκατομμύρια γαλαξίες με τα δισεκατομμύρια άστρα τους ο καθένας κάπου στο Σύμπαν. Κι αν σκεφτούμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν από τα υπόλοιπα άστρα, που ακόμη και με τη μέγιστη ταχύτητα θέλουμε αιώνες να τις καλύψουμε, ποιο είναι το μέγεθος της ανθρωπότητας; Σε ένα απέραντο Σύμπαν, τι δουλειά έχω εγώ; Δεν είμαι ούτε καν κόκκος άμμου, ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό. Νιώθω το βάρος του Σύμπαντος να με συντρίβει, νιώθω πως ότι και να κάνω θα είναι μάταιο. Ακόμη και η ίδια η ζωή μου είναι μάταιη. Κι όμως υπάρχω!

Αφού το Σύμπαν είναι αχανές, ποια είναι η θέση μου και ο ρόλος μου; Ξέρω ότι τα πάντα στο Σύμπαν δημιουργήθηκαν στις θερμοπυρηνικές καρδιές των άστρων. Το οξυγόνο στον αέρα, ο πυρίτιο στους βράχους, ο άνθρακα στο D.N.A. κάθε μορφής ζωής (όπως εγώ), ο χρυσός στα κοσμήματα, ο υδράργυρος στα θερμόμετρα, το ουράνιο στα εργαστήρια, όλα δημιουργήθηκαν στους πυρηνικούς κλιβάνους των άστρων. Με τον θάνατο τους τα αστέρια εμπλουτίζουν το διαστρικό χώρο με υλικά για νέα άστρα, νέους πλανήτες, νέες μορφές ζωής και νέους πολιτισμούς. Όλοι εμείς στη Γη είμαστε αστρόσκονη. Είμαι και εγώ αστρόσκονη. Υπάρχω χάρις τα άστρα, οπότε μήπως δεν ζω στα κουτουρού; Μήπως η ζωή μου δεν είναι τόσο μάταιη όσο φοβόμουν;

Κατά κάποιο τρόπο, το Σύμπαν θέλησε να ζω. Γιατί; Ο μεγάλος αστροφυσικός Carl Sagan είχε πει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε το μέσο με το οποίο το Σύμπαν ανακαλύπτει τον εαυτό του. Αν είναι έτσι, τότε η ζωή μου δεν είναι μάταιη. Διαθέτω νοημοσύνη, την αξιοποιώ για να μαθαίνω και να ζω, κι όμως το ίδιο κάνει και το Σύμπαν μέσω εμένα. Δεν είμαι απλά ένα κομμάτι του Σύμπαντος, είμαι ένα από τα χιλιάδες πρόσωπα του. Κι όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο μεγαλώνει ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι σε οτιδήποτε. Αυτό που νιώθω δεν μπορώ να το περιγράψω με το πιθηκανθρωπίστικο λεξιλόγιο μου, ούτε να το συλλάβω με τον καθυστερημένο μου εγκέφαλο, κι όμως κάτι υπάρχει.

Κι αν στη Γη υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι και κοσμοθεωρίες, τι γίνεται πέρα από τον πλανήτη μας; Γιατί να περιορίζουμε τη φράση του Sagan μόνο στον άνθρωπο; Γιατί να μην ισχύει και για όλους τους εξωγήινους πολιτισμούς που βρίσκονται εκεί έξω και περιμένουν υπομονετικά να τους ανακαλύψουμε; Ανάμεσα στις βίαιες καταστάσεις γέννησης, εξέλιξης και θανάτου που ξεσπούν στο Σύμπαν, υπάρχει κρυμμένο ανάμεσα στα ζεστά νέφη αερίων και σκόνης το αίσθημα της αγάπης και της αδελφότητας, γιατί όλοι μας στο Σύμπαν είμαστε κάτι παραπάνω από αδέλφια. Είμαστε ένα, και εγώ είμαι ένα από το ένα.

Υπάρχω. Υπάρχω για να εξερευνώ και να θαυμάζω το Σύμπαν. Υπάρχω για να διαδώσω και σε όλους το αίσθημα που νιώθω, ένα αίσθημα τόσο απόκοσμο και θαυμαστό που ως γνήσιος Homo Sapiens δεν μπορώ να το περιγράψω. Υπάρχω για έναν ανώτερο σκοπό και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με όλους τους κατοίκους της Γης, ανεξαρτήτου καταγωγής και απόψεων. Υπάρχω και δημιουργώ... χάρις το Σύμπαν.

Η πικρίλα των Ερινύων

"There is no revenge so complete as forgiveness"
Josh Billings  

Το κλασσικό χιλιοειπωμένο κλισέ πολλών "παιδιών του Θεού". "Είμαι καλός και ενάρετος άνθρωπος και πάντα συγχωρώ, αλλά εκδικούμαι σκληρά όσους μπλα μπλα μπλα...". Δεν είναι λίγοι οι αυτοαποκαλούμενοι "Χριστιανοί" που δεν τιμούν τη συγχώρεση που δίδαξε ο Χριστός, μα παραμένουν κολλημένοι στο "οφθαλμό αντί οφθαλμού". Ο.Κ., δεν λέω, κάπου σας νιώθω. Κι εμένα όταν μου τη σπάει κάποιος, μ' έλκει η ιδέα να τον κάνω ψητό με πατάτες. Αλλά μετά σκέφτομαι. Και μετά, τι; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Μήπως χειρότερο; Δεν σας έχει τύχει ποτέ η τυφλή εκδίκηση να τα κάνει χειρότερα και να σας φέρει σε χειρότερη θέση; Δεν είναι λίγες οι φορές που η βία φέρνει περισσότερη βία. Με αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε να υπήρχε καν η ζωή στη Γη, με τόσες σφαγές που θα ξέσπαγαν κυριολεκτικά με το παραμικρό. Με τη λογική της εκδίκησης, θα έπρεπε να είχα σκοτώσει τη μισή Ελλάδα για οποιονδήποτε λόγο μπορώ να φανταστώ, από σχολικά πειράγματα μέχρι οτιδήποτε άλλο. Εντελώς ελεεινό.

Μόλις θυμήθηκα ότι στο νηπιαγωγείο ένας μου πήρε τη σοκολάτα μου. Πέρασαν τα χρόνια, έκανε οικογένεια, αλλά εγώ θα τον εκδικηθώ. Θα σκοτώσω τα παιδιά του, θα βιάζω τον σκύλο του, θα φάω την γυναίκα του και θα του κάψω το σπίτι. Εκδίκηση. Για μια σοκολάτα.

Ακραίο παράδειγμα; Αν ψάξω σε μερικούς, θα βρω χειρότερα εκτρώματα. Είμαι σίγουρος γι' αυτό.

Εμένα προσωπικά αν κάποιος μου κάνει κάτι κακό, τον γράφω στ' αρχίδια μου και συνεχίσω τη ζωή μου. Αν κάποιος θέλει να με δει να πέσω κάτω, απλώς δεν θα πέσω. Δεν θα του κάνω αυτή τη χάρη. Αν πέσω δεν θα γκρεμίζω τον άλλον, απλά θα ξανασηκωθώ. Η εκδίκηση καθαρά για προσωπική χαιρέκακη απόλαυση δεν είναι λύση. Όσο γλυκιά κι αν ακούγεται η εκδίκηση, άλλο τόσο πικρή είναι η γεύση της στο τέλος. Άλλωστε έχω καλύτερα πράγματα να κάνω απ' το να κάθομαι ν' ασχολούμαι με βλαμμένους.

"Living well is the best revenge"
George Herbert

"Success is the sweetest revenge"
Vanessa Williams

Προσπάθεια και αποτέλεσμα

Πολλές φορές ακούω διαφωνίες για το αν έχει μέγιστη σημασία η προσπάθεια ή το αποτέλεσμα. Συνήθως αυτό εξαρτάται από την περίπτωση. Προσωπικά όμως θεωρώ ότι μέγιστη σημασία έχει η προσπάθεια. Γιατί; Γιατί δεν θα μάθουμε ποτέ τι είναι εφικτό και τι όχι, αν δεν προσπαθήσουμε, αν δεν κάνουμε την παραμικρή προσπάθεια. Τόσο απλά. Προτιμώ να ξοδέψω χρόνο και ενέργεια προσπαθώντας για κάτι, κι ας είναι το αποτέλεσμα απογοητευτικό, παρά να κάτσω με σταυρωμένα χέρια και να κάνω τον μοιρολάτρη.

Πολλές φορές μάλιστα το αποτέλεσμα διαφέρει από το αναμενόμενο, συνήθως προς το καλύτερο. Κάτι μπορεί να μοιάζει αδύνατον, και λοιπόν; Ο Λεονάρντο Ντα Βίτσι είχε σχεδιάζει ιπτάμενες μηχανές, σε μια εποχή που η επιστήμη και η τεχνολογία δεν επέτρεπαν ακόμη την ύπαρξη τους. Τα σχέδια όμως δεν είχαν αρνητικό αποτέλεσμα, μιας και μεταγενέστεροι επιστήμονες εμπνεύστηκαν απ' αυτά για τη δημιουργία και το πέταγμα των πρώτων αεροσκαφών. Άλλωστε ακόμη κι αν αποτύχουμε σε κάτι, πάλι θα βγούμε κερδισμένοι. Θα ανακαλύψουμε τα όρια μας και νέες στρατηγικές υπέρβαση τους. Θα κερδίσουμε γνώσεις που θα μας χρησιμεύουν στην βελτίωση μας.


Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αν χαλάσει ένα όνειρο. Ξενερώνεις βέβαια, αλλά το μεγάλο πρόβλημα θα είναι αν σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Αν ένα σχέδιο στραβώσει, άλλαξε στρατηγική. Αν χρειαστεί, βρες νέο σχέδιο. Μην υποτιμάς τον εαυτό σου. Ναι στη προσπάθεια λοιπόν και ότι βγει. Ο.Κ., όχι πάντα ότι βγει, αλλά καταλάβατε τι εννοώ.

Πρόσεχε, έχεις πρόβλημα...

Έχετε προσέξει κάτι; Έρευνες, περιοδικά, βιβλία, ιστοσελίδες, εκπομπές κ.λ.π. που δήθεν εξειδικεύονται στην ψυχολογία, προσπαθούν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι έχεις προβλήματα. Πολλά προβλήματα. Διαβάσεις ένα άρθρο και στο τέλος νομίζεις ότι είσαι τόσο προβληματικός που χρειάζεσαι όντως ψυχίατρο, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Έχω προσέξει ότι τέτοια άρθρα προσπαθούν να σου επιβάλλουν την σκέψη ότι ο τρόπος ζωής σου είναι προβληματικός, ότι από κάπου χάνεις μόνο και μόνο επειδή ζεις και σκέφτεσαι όπως εσύ έχεις επιλέξει, ότι θα είσαι "υγιής" μόνο αν κάνεις ότι σου πουν οι άλλοι.

Να μου το θυμηθείτε, στο τέλος θα μας πούνε ότι και η ευτυχία είναι πρόβλημα. Βασικά ήδη το λένε, με πλάγιο τρόπο...

Πρόσεχε πως θα ζήσεις, κινδυνεύεις :-Ρ

Πέτυχα πριν από καιρό ένα μικρό μα ενδιαφέρον κείμενο. Το ξαναβρήκα πρόσφατα και το θυμήθηκα. Ας το σχολιάζουμε λοιπόν.

''Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός. Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός. Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό. Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην στο ανταποδώσουν. Όταν ζεις, κινδυνεύεις να πεθάνεις. Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις ν' απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις ν' αποτύχεις.. Κι όμως μονάχα αυτός που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος!!!''


Χμμ...
Για να καταλάβω. Πρέπει ν' ανησυχώ ακόμη και για τα ποιο απλά και αυτονόητα πράγματα, για το τι θα πουν και τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Πρέπει να φοβάμαι να εκφραστώ και να σκεφτώ, μήπως κάποιος άσχετος με κακολογήσει. Πρέπει ν' απολογούμαι στον πρώτο άγνωστο ακόμη και για το ποιο άκυρο πράγμα. Ακόμη και το ποιο απλό και φυσιολογικό πράγμα όπως το γέλιο, θεωρείται πλέον "ανατρεπτικό" και "αιρετικό" στην σημερινή "καθωσπρέπει" κοινωνία μας.

Είμαστε με τα καλά μας;

Μιλάμε για συνηθισμένα, λογικά και απλά πράγματα, που μερικοί βλαμμένοι προσπαθούν να τα κάνουν πολύπλοκα με αναλύσεις εκεί που απλά δεν κολλάνε. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να συμπεριφερόμαστε λες και σφάξαμε κανέναν. Ζούμε τη ζωή μας, κάνουμε ότι γουστάρουμε και γράφουμε στ' αρχίδια μας όποιον προσπαθεί να μας επιβληθεί. Κι επειδή τέτοια φαινόμενα βλέπω σχεδόν παντού, ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν είμαστε αυτό που είμαστε ή αυτό που άλλοι θέλουν να είμαστε. Τέτοια κειμενάκια τις πούτσας αποτελούν παρηγοριά σε ψυχανώμαλους που θέλουν να τους ελέγχουν, αλλά παριστάνουν τα θύματα τέτοιον κριτών. Οι κλασσικοί τεμπέληδες που ψάχνουν ηλίθιες δικαιολογίες για να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα. Από τη μία έχουμε αυτούς που κρίνουν τους άλλους, από την άλλη έχουμε αυτούς που δέχονται κριτικές για όλα.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι τους. Εγώ ζω τη ζωή μου και δεν το παίζω ούτε "ανώτερος κριτής όλων", ούτε "ταπεινό μυρμηγκάκι που το πατάνε όλοι". Κάνω αυτό που θεωρώ σωστό, κάνω ότι με γεμίσει, και το τελευταίο πράγμα που μ' ενδιαφέρει είναι η γνώμη κάποιου π' ούτε καν με ξέρει. Κι αν έχω αγαπήσει ανθρώπους και δεν υπήρξε ανταπόδοση, σιγά τ' αβγά. Εγώ και πάλι κέρδισα, οι άλλοι έχασαν.

Μεγαλώνουμε και ξεχνάμε

Μεγαλώνουμε και ξεχνάμε. Μεγαλώνουμε και νιώθουμε ότι φυτρώσαμε, ότι εμφανιστήκαμε από το πουθενά. Ξεχάσαμε τα παιδικά μας χρόνια. Κάποτε κάναμε 21 φορές την ίδια ερώτηση. Σήμερα ακούμε 3 φορές την ίδια ερώτηση και θέλουμε να σπάσουμε στο ξύλο όποιον βρούμε μπροστά μας. Κάποτε εξερευνούσαμε, σήμερα χλευάσουμε όσους εξερευνούν. Κάποτε κάναμε όνειρα, σήμερα βρίζουμε όποιον τα κάνει ακόμη. Γιατί μεγαλώνουμε τελικά; Για να είμαστε μόνοι και δυστυχισμένοι;

Το "καημένο" σπουργιτάκι

Είσαι στον δρόμο. Βλέπεις ένα σπουργίτι στο πεζοδρόμιο να ψάχνει για ψίχουλα. Το βλέπεις, το θαυμάζεις, το λυπάσαι. "Αχ το καημένο, το άμοιρο, το δόλιο, το κακόμοιρο, το δύστυχο" κ.λ.π..

Μετά όμως σκέφτεσαι. Το σπουργιτάκι δεν έχει την νοημοσύνη σου, ούτε πρόσβαση σε γνώσεις και ικανότητες που έχεις εσύ. Είναι όμως ελεύθερο, πετάει όπου γουστάρει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Εσύ έχεις νοημοσύνη και πρόσβαση σε γνώσεις και ικανότητες, αλλά εκπαιδεύτηκες από μικρός να μην ασχολείσαι με αυτά. Γονείς, σχολείο, εργοδότες, κυβέρνηση, γείτονες, Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης, ακόμη και άσχετοι άγνωστοι, όλοι σου έμαθαν να μην είσαι ελεύθερος, να σκέφτεσαι μόνο με τον δικό τους τρόπο, να δουλεύεις ποιο σκληρά και από ρομπότ για να έχεις πρόσβαση ακόμη και στον αέρα που αναπνέεις, να μη μιλάς και να ζεις για ν' αγοράσεις.

Ποιος από τους 2 λοιπόν είναι ο πραγματικός δυστυχισμένος;